(Pauline Garon)

(Pauline Garon) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Becky Sharp» (1935), «Jarmark próżności» (1935),

Pauline Garon (9 września 1900 – 30 sierpnia 1965) była kanadyjsko-amerykańską aktorką filmów niemych, filmów fabularnych i teatralnych.

W 1920 roku związała się z D.W. Griffithem, przybywając do Hollywood. Pierwszą ważną rolę Garon zagrała w filmie „The Power Within” z 1921 roku. W 1921 roku była również dublerką Sylvii Breamer w filmie „Doubling for Romeo”.

W 1923 roku została okrzyknięta wielkim odkryciem Cecila B. DeMille’a. Zagrała w dwóch jego filmach, jednym z nich był „Adam's Rib” (1923). Została wybrana na jedną z WAMPAS Baby Stars w 1923 roku. Jeszcze przed swoim „odkryciem” Garon była stale rosnącą gwiazdą. Wystąpiła u boku Owena Moore’a w filmie „Reported Missing” (1922). Otrzymała wiele pochwał za rolę w adaptacji Henry’ego Kinga „Sonny” (1922). King wybrał ją do tej roli po obejrzeniu jej występu w przedstawieniu teatralnym na Broadwayu.

W 1922 roku zagrała z Richardem Barthelmessem w filmie „Sonny” dystrybuowanym przez First National Pictures. Jej rola Florence Crosby doprowadziła ją na skraj sławy. Jednakże aktorka nie pałała szczególną chęcią zostania celebrytką. Garon przyznała, że myśl o odpowiedzialności związanej z byciem gwiazdą ją przerażała.

Po wzroście popularności Garon kręciła co najmniej pięć filmów rocznie. Grała wiele głównych ról w filmach klasy B i role drugoplanowe w bardziej wystawnych produkcjach. Lata 20. XX wieku były wspaniałą dekadą dla aktorki. Wystąpiła u boku Glorii Swanson i Johna Bolesa w filmie „The Love of Sunya”, który został otwarty w wystawnej Roxy Theatre w Nowym Jorku 11 marca 1927 roku.

Do 1928 roku kariera Garon zaczęła dramatycznie podupadać. Pod koniec kariery występowała głównie w francuskich wersjach filmów Paramount Pictures. Została również obsadzona w mniej popularnych filmach angielskich.

Na początku lat 30. XX wieku Garon otrzymywała bardzo małe, niewymienione role. Do 1934 roku zniknęła z filmów. Zagrała epizodyczną rolę w filmie „How Green Was My Valley” (1941). Wystąpiła w dwóch westernach: „Song Of The Saddle” (1936) i „The Cowboy and the Blonde” (1941).

Garon trzykrotnie wychodziła za mąż. W lutym 1926 roku poślubiła aktora Lowella Shermana. Wpływ Shermana skłonił Garon do odmowy długoterminowego kontraktu z Paramount. W lutym 1928 roku Garon została obywatelką Stanów Zjednoczonych. Rozstała się z Shermanem w sierpniu 1927 roku. W lutym 1940 roku elopowała z gwiazdą radia i aktorem Clyde Harlandem Johnem Albanem do Yuma w Arizonie. Garon i Alban rozwiedli się w 1942 roku. Poślubiła komika Rossa Forestera i pozostała z nim aż do śmierci.

Garon zmarła w Patton State Hospital, instytucji psychiatrycznej w San Bernardino w Kalifornii, w 1965 roku. Przyczyną śmierci była choroba mózgu. Miała 63 lata.

Najważniejsze dzieła (Pauline Garon)

Cała filmografia (Pauline Garon)