(Lyudmila Tselikovskaya)

(Lyudmila Tselikovskaya) - znana z pracy przy takich projektach: «Ivan the Terrible, Part I» (1944), «Iwan Groźny» (1944), «The Grasshopper» (1955), «Попрыгунья» (1955),

Ludmiła Celikowska była rosyjską aktorką filmową i teatralną oraz nieoficjalną ikoną seksu w Związku Radzieckim lat 40. XX wieku. Darzona była sympatią publiczności, lecz cenzurowana za czasów dyktatury Józefa Stalina.

Urodziła się 8 września 1919 roku w Astrachaniu, w Rosji, jako Ludmiła Wasiliewna Celikowska. Jej ojciec, Wasilij Celikowski, był dyrygentem orkiestry, a matka – śpiewaczką operową. Młoda Celikowska studiowała grę na fortepianie w Szkole Muzycznej im. Gniesinów w Moskwie, a następnie, w latach 1937–1941 studiowała aktorstwo w Szkole Teatralnej im. Szczukina przy Teatrze im. Wachtangowa, ukończywszy ją w 1941 roku jako aktorka.

W latach 1941–1992 Ludmiła Celikowska była członkinią zespołu Teatru im. Wachtangowa w Moskwie. Jej partnerami scenicznymi byli tacy aktorzy jak Michaił Uljanow, Ruben Simonow, Boris Zachawa, Michaił Astangow, Warwara Popowa, Wasilij Łanowoj, Irina Kupczenko, Julija Borisowa, Ludmiła Maksakowa, Marianna Wiercińska, Nina Rusłanowa, Nikołaj Płotnikow, Jurij Jakowlew, Władimir Etusz, Wiaczesław Szalewicz, Andriej Abrikosow, Grigorij Abrikosow, Boris Baboczkin, Nikołaj Gricienko, Nikołaj Timofiejew, Jewgienij Fiodorow, Aleksandr Grave, Władimir Kowal, Wiktor Zozulin, Jewgienij Karelskich, Siergiej Makowiecki i Ruben Simonow, między innymi. Celikowska dała niezapomniane występy w klasycznych sztukach Szekspira, takich jak Julia w „Romeo i Julii” oraz Beatrycze w „Wiele hałasu o nic”.

Na początku swojej kariery filmowej Celikowska zaprezentowała znakomitą rolę w filmie „Iwan Groźny, część I” (1945) w reżyserii Siergieja M. Eisensteina. Jednak Józef Stalin anulował jej nominację do Nagrody Stalina i w konsekwencji Celikowska nie otrzymała oficjalnego wsparcia przez resztę swojej kariery. Podczas II wojny światowej Ludmiła Celikowska wraz z mężem, aktorem Michaiłem Żarowem, występowała przed żołnierzami Armii Czerwonej na froncie. Jednak po wojnie ona i Żarow zostali ocenzurowani przez władze radzieckie i oboje stali się praktycznie bezrobotni.

W 1948 roku Celikowska poślubiła Karo Alabyana, znanego architekta, lecz wkrótce fałszywie oskarżono go o działalność antyradziecką, zwolniono go ze wszystkich rządowych projektów, popadł w depresję, a później zmarł na raka. Przez następne 15 lat Celikowska żyła w nieformalnym związku z reżyserem Jurijem Ljubimowem, a ich dom w Moskwie był miejscem spotkań takich osobistości kultury jak Boris Pasternak, Piotr Kapica, Władimir Wysocki, Fiodor Abramow, Jewgienij Jewtuszenko i inni rosyjscy intelektualiści. Jednocześnie Celikowska nie otrzymywała nowych ról, była ignorowana przez oficjalnych radzieckich krytyków i rzadko wspominano o niej w radzieckiej prasie. Mimo to była wciąż darzona sympatią publiczności i ostatecznie została uhonorowana tytułem Ludowej Aktorki Rosji. Zmarła na raka 2 lipca 1992 roku w Moskwie.

– Mini biografia IMDb autorstwa Steve'a Shelokhonova.

Najważniejsze dzieła (Lyudmila Tselikovskaya)

Cała filmografia (Lyudmila Tselikovskaya)