Roland Young (Roland Young)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Roland Young (11 listopada 1887 – 5 czerwca 1953) był angielskim aktorem.

Young zadebiutował na scenach londyńskiego West Endu w 1908 roku w sztuce „Find the Woman”, a w 1912 roku zadebiutował na Broadwayu w „Hindle Wakes”. Wystąpił w dwóch komediach napisanych specjalnie dla niego przez Clare Kummer – „Good Gracious Annabelle!” (1916) oraz „A Successful Calamity” (1917) – zanim wstąpił do armii Stanów Zjednoczonych podczas I wojny światowej. Po zakończeniu wojny powrócił do Nowego Jorku i poślubił córkę Kummer, Frances. Przez następne kilka lat przebywał naprzemiennie w Nowym Jorku i Londynie. Debiut filmowy miał w 1922 roku w niemym filmie „Sherlock Holmes”, w którym wcielił się w postać Watsona u boku Johna Barrymore’a jako Holmesa.

Podpisał kontrakt z Metro-Goldwyn-Mayer i zadebiutował w filmie dźwiękowym „The Unholy Night” (1929) w reżyserii Lionela Barrymore’a. Został wypożyczony do Warner Bros., gdzie wystąpił w „Her Private Life” z Billie Dove, oraz do Fox Film Corporation, gdzie zyskał uznanie krytyków za komediową rolę męża Jeanette MacDonald w filmie „Don't Bet on a Woman”. Ponownie zagrał u boku MacDonald w filmowej wersji „Good Gracious Annabelle!”, zatytułowanej „Annabelle's Affairs”. Wystąpił w filmie Cecila B. de Mille’a „The Squaw Man” oraz zagrał u boku Alfreda Lunta i Lynn Fontanne w „The Guardsman” (oba filmy z 1931 roku). Zagrał z Evelyn Brent w produkcji Columbia „The Pagan Lady” (1932) oraz z Polą Negri w filmie RKO „A Woman Commands” (1932). Jego ostatnim filmem w ramach kontraktu z MGM był „Lovers Courageous” (1932), w którym wystąpił u boku Roberta Montgomery’ego. W 1933 roku otrzymał główną rolę w pikantnej komedii Fox Film pt. „Pleasure Cruise” wraz z Genevieve Tobin.

Young zaczął pracować jako wolny strzelec i cieszył się nieustannym zainteresowaniem. Wystąpił u boku Jeanette MacDonald, Genevieve Tobin i Maurice’a Chevaliera w „One Hour With You” (1932) oraz z Kay Francis w „Street of Women” (1932). Alexander Korda zaprosił go do powrotu do Brytanii, gdzie zadebiutował w brytyjskim kinie w filmie „Wedding Rehearsal” (1932). Powrócił do Hollywood i wystąpił w różnorodnych produkcjach, w tym w komediach, kryminałach i dramatach, a także grał na Broadwayu. Do jego filmów z tego okresu należą „Ruggles of Red Gap” (1935), „Dawid Copperfield” (1935) (w roli Uriaha Heepa) oraz fantasy na podstawie dzieła H.G. Wellsa pt. „The Man Who Could Work Miracles” (1936).

W 1937 roku odniósł jeden z największych sukcesów w swojej karierze w filmie „Topper”, wcielając się w postać prezesa banku nawiedzanego przez duchy swoich klientów, granych przez Cary’ego Granta i Constance Bennett. Był to jeden z najpopularniejszych filmów roku, a Young został nominowany do Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego. Żonę głównego bohatera „Toppera” grała Billie Burke, która w swoich wspomnieniach napisała, że Young „był opanowany i współpraca z nim zawsze była przyjemnością”. Wystąpili razem również w filmie „The Young in Heart” (1938) oraz w obu kontynuacjach „Toppera”: „Topper Takes a Trip” (1938) i „Topper Returns” (1941).

Przez lata 40. kontynuował regularną pracę, grając mniejsze role u boku czołowych aktorek Hollywood, takich jak Joan Crawford, Marlene Dietrich, Paulette Goddard oraz Greta Garbo w jej ostatnim filmie „Kobieta o dwóch twarzach” (1941). W latach 50. Young wystąpił w kilku serialach telewizyjnych, m.in. w „Lux Video Theatre”, „Studio One”, „Pulitzer Prize Playhouse” i „The Chevrolet Tele-Theatre”.