(Picha)

Jean-Paul „Picha” Walravens (Bruksela, Belgia, 2 lipca 1942) to belgijski rysownik, twórca komiksów, animator i reżyser filmowy. Jest najbardziej znany z animowanych filmów dla dorosłych, takich jak „Tarzoon: Wstyd dżungli”.

Jean-Paul Walravens, szybko zafascynowany rysowaniem, studiował w Instytucie Sztuk Pięknych Saint-Luc. W 1960 roku tworzył jako karykaturzysta i rysownik dla wielu gazet i magazynów na całym świecie, w tym dla „National Lampoon” i „The New York Times”. W tym okresie przyjął pseudonim Picha. Pasja do rysunku wprowadziła go w świat komiksów. Jest autorem kilku książek, takich jak „Picha w Club Med” (1971) czy „Persona non grata” (1975).

Po tym okresie zajął się animacją. W 1975 roku współreżyserował film „Tarzoon: Wstyd dżungli”, rubaszną parodię opowieści o Tarzanie autorstwa Edgara Rice'a Burroughsa. Film odniósł ogromny sukces w ojczyźnie twórcy, Belgii, oraz we Francji, jednak przyniósł problemy z fundacją Edgar Rice Burroughs Estate, która pozwała twórców o plagiat. Fundacja przegrała sprawę, gdy twórcy wykazali, że film jest parodią. Jednak przy premierze w USA fundacja zażądała zmiany tytułu filmu oraz imienia głównego bohatera „Tarzoon”, argumentując to faktem, że charakter filmu degraduje imię Tarzan. W 1979 roku film, otrzymawszy kategorię wiekową R, ukazał się pod tytułem „Shame Of The Jungle”. Scenariusz został przeredagowany przez scenarzystów programu „Saturday Night Live” – Anne Beatts i Michaela O'Donoghue, a w rolach głosowych wystąpili m.in. John Belushi, Johnny Weissmuller Jr. i Bill Murray. Mimo tych starań film okazał się klapą krytyczną i finansową.

Kolejnym filmem Picha była produkcja z 1980 roku pt. „The Missing Link”. Choć nie odniósł on tak dużego sukcesu jak „Tarzoon”, został zaprezentowany na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1980 roku. Picha zaadaptował go również na komiks. W 1984 roku film trafił do USA pod tytułem „B.C. Rock”. Główne zmiany w filmie objęły nowo napisane dialogi przez duet komediowy The Funny Boys (Jim Vallely i Jonathan Schmock), nowy montaż, inne głosy, inną ścieżkę dźwiękową, usunięcie narratora (historię opowiada główny bohater) oraz zastąpienie niemal wszystkich piosenek Leo Sayera utworami innych artystów (w tym Steel Breeze, Hall & Oates i Rick Wakeman), aby przyciągnąć szerszą publiczność. Niestety film był słabo promowany na kasetach wideo i popadł w zapomnienie. Niemniej jednak ta wersja do dziś cieszy się statusem kultowej. Późniejsze prace Picha nigdy nie zostały wydane w amerykańskich kinach ani w żadnym formacie domowym.

Kolejnym filmem Picha był „The Big Bang” z 1987 roku. Po niewielkim sukcesie filmu Picha opuścił branżę filmową, aby skupić się na pisaniu dla telewizji. Do jego prac telewizyjnych należą „Zoo Olympics” (1990–1991), „Zoo Cup” (1992–1993) oraz „Buddy Buddy... A Dog's life” (1995). W 2007 roku Picha powrócił z filmem „Królewna Śnieżka: Kontynuacja” – parodią baśni, co w tamtym czasie było popularnym trendem w filmach animowanych.

Źródło: Artykuł „Picha” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.