(Bob Mercer)

Bob Mercer urodził się w Preston w hrabstwie Lancashire 17 października 1944 roku. Ukończył studia na Uniwersytecie w Manchesterze, uzyskując dyplom z biznesu i statystyki. Pod koniec lat 60. został kierownikiem produktu w firmie General Foods w Wielkiej Brytanii, jednak nie do końca odnalazł się w tej roli, dlatego z radością przyjął ofertę pracy od EMI w 1972 roku. Odegrał istotną rolę w sukcesach EMI Records w latach 70. Nadzorował podpisywanie kontraktów z niezwykle popularnymi artystami, takimi jak Queen, Steve Harley & Cockney Rebel czy Olivia Newton-John, i przetrwał fiasko kontrowersyjnego epizodu z zespołem Sex Pistols w tej wytwórni. W połowie lat 70. odnowił długoterminową umowę z Pink Floyd, mimo że grupa po albumie „The Dark Side of the Moon” zawarła oddzielne porozumienie z Columbia na rynek amerykański. Gitarzysta Pink Floyd, David Gilmour, puścił mu demo z trzema utworami, które nagrał z Kate Bush w AIR Studios. Mercer był szczególnie zachwycony utworami „The Man with the Child in His Eyes” oraz „Saxophone Song”. Podpisał kontrakt z ówczesną 17-letnią piosenkarką, sugerując jej jednocześnie, aby poświęciła czas na dalszy rozwój artystyczny. Gdy nadszedł moment wydania debiutanckiego singla, Mercer opowiedział się za utworem „James And The Cold Gun”, jednak Kate upierała się przy „Wuthering Heights”. Mercer ustąpił, a reszta jest już historią. Od tego czasu pozostali w kontakcie.

W 1980 roku Mercer przeszedł do spółki siostrzanej, EMI Films. Przez krótki czas zarządzał karierą Paula McCartneya oraz Rogera Watersa, jednego z założycieli Pink Floyd, a później współpracował z komikami Melem Smithem i Griffem Rhys Jonesem, tworząc reklamy i filmy szkoleniowe.

Po przeprowadzce do Nashville na początku lat 90. pomógł Jimmy’emu Buffettowi w założeniu wytwórni Margaritaville Records, która wystartowała w 1993 roku.

Od połowy lat 70. Mercer dostrzegał komercyjny potencjał albumów kompilacyjnych – czego firmy płytowe nie chciały szybko wykorzystać – i zatrudnił wiodącą agencję reklamową, aby zbadać możliwości promowania takich wydawnictw w telewizji. Powrócił do tej gałęzi biznesu jako dyrektor generalny serii „Now That’s What I Call Music!”, przedsięwzięcia, które od 1998 roku sprzedało 77 milionów albumów kompilacyjnych w Stanach Zjednoczonych. Biznes ten został uruchomiony wspólnie przez EMI i PolyGram, a w 1999 roku – po przejęciu PolyGram przez Universal – Mercer został starszym wiceprezesem UTV Records. W tej roli wykorzystał okazję do założenia New Door Records, wytwórni skupiającej uznanych artystów, takich jak The Temptations i Smokey Robinson.

Zmarł 5 maja 2010 roku w Los Angeles w wieku 65 lat z powodu raka płuc. Pozostawił żonę, Margie, z którą był związany przez 31 lat, oraz syna.