(Mikhail Zharov)

(Mikhail Zharov) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Ivan the Terrible, Part I» (1944), «Iwan Groźny» (1944),

Michaił Iwanowicz Żarow był radzieckim aktorem teatralnym i filmowym. Ludowy Artysta RSFSR (1944) i Ludowy Artysta ZSRR (26 października 1949 roku). W 1920 roku ukończył studio przy teatrze Związku Artystyczno-Oświatowego Organizacji Robotniczych. Występował w teatrach nr 1 Rewolucyjnego Związku Wojskowego Republiki, Teatrze Safonowa, Bakuskim Teatrze Robotniczym, Teatrze Realistycznym i Moskiewskim Teatrze Kameralnym. Od 1938 roku był aktorem i reżyserem w Teatrze Małym. Zadebiutował na ekranie w 1915 roku, wcielając się w epizodyczną, niemal niezauważalną rolę opricznika w filmie „Car Iwan Wasiliewicz Groźny”. Pierwszą znaczącą rolę, żołnierza Armii Czerwonej Jegora, zagrał w 1925 roku w filmie „Droga do szczęścia”. W tamtych latach Żarow uważany był za niezrównanego mistrza gatunku epizodycznego (Don Diego i Pelageja, Człowiek z restauracji, Biały Orzeł, Żywy trup, Okraje, i Lalki). Nadawał swoim postaciom wyraziste, charakterystyczne detale i bogate, żywe kolory, obdarzając je wszystkie – zarówno złoczyńców, jak i bohaterów – wspólną cechą: są wszyscy wielbicielami życia, uroczymi, pewnymi siebie i panującymi nad losem. Jego bohaterowie potrafią cieszyć się wszystkim: jedzeniem, bilardem, winem, kobietami, prostymi piosenkami, które często nucą, słonecznym dniem czy niespodziewanym zwycięstwem. Żarow łączył absolutną autentyczność i żywy psychologiczny portret z czasem groteskowym przedstawieniem roli, ożywiając każdą fabułę, nawet tę najpoważniejszą, swoją obecnością. W latach 30. XX wieku, dzięki kinematografii, Żarow zyskał ogólnokrajową popularność. Artysta był bardzo poszukiwany. Zapraszani go najsłynniejsi reżyserzy. Z Nikołajem Ekkiem zagrał jedną ze swoich najbardziej znanych ról – bandytę Żigana (Początek życia), z Grigorijem Kozincewem i Leonidem Traubergiem – zarozumiałego urzędnika Dymbę (Powrót Maksyma i Strona Wyborska), z Władimirem Pietrowem – wesołego psotnika Kudriasza (Burza) i dobrotliwego, wesołego dworzanina Mienszkowa (Piotr Wielki), z Isidorem Annenskim – głośnego, zdrowego właściciela ziemskiego Smirnowa (Niedźwiedź), wesołego nauczyciela Kowalenki (Człowiek w futerale) i beztroskiego właściciela ziemskiego Artynowa (Anna na szyi), z braćmi Wasiliewami – śmiałego Kozaka Perczychina (Obrona Caricyna), z Siergiejem Eisensteinem – Małutę Skuratowa, przebiegłego, okrutnego, „sprytnego” chłopa, który zdołał zostać prawą ręką cara („Iwan Groźny”). W 1944 roku został odznaczony „Za owocną pracę w dziedzinie radzieckiej kinematografii podczas Wojny Ojczyźnianej i wydanie filmów o wysokiej wartości artystycznej”. Łącznie M.I. Żarow wystąpił w ponad 60 filmach. Z biegiem lat odwaga jego postaci malała; stawali się spokojniejsi, mądrzejsi i bardziej zakorzenieni w rzeczywistości. Jego ostatnią rolą filmową była rola wiejskiego policjanta Aniskina („Wiejski detektyw”, „Aniskina i Fantomas”, „I znowu Aniskina”). Rola ta stała się wizytówką aktora: jego Aniskin to wiejski filozof, mędrc, wnikliwy, bezpretensjonalny i uważny na wszystkie sprawy. Bohater, który potwierdza przekonanie, że nasze życie zależy od naszej własnej decyzji, by żyć uczciwie i mądrze. Jako reżyser Żarow zrealizował trzy filmy: „Kłopotliwa gospodarka”, „Aniskina i Fantomas” (wraz z W.A. Rappoportem), „I znowu Aniskina” (wraz z W.I. Iwanowem).

Najważniejsze dzieła (Mikhail Zharov)

Cała filmografia (Mikhail Zharov)