Mack Swain (Mack Swain)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Mack Swain (urodzony jako Moroni Swain, 16 lutego 1876 – 25 sierpnia 1935) był jednym z pierwszych amerykańskich aktorów filmowych, który wystąpił w wielu komediach Macka Sennetta w Keystone Studios, w tym w serii o policjantach Keystone Cops. Wystąpił również w najważniejszych pełnometrażowych filmach Charliego Chaplina.

Na początku XX wieku Swain prowadził własną trupę teatralną, która występowała w zachodnich i środkowych stanach USA.

Przed rozpoczęciem kariery w kinie niemym w Keystone Studios pod kierownkiem Macka Sennetta, Swain pracował w wodewilu. W Keystone stworzył duet z Chesterem Conklinem, by wspólnie nakręcić serię filmów komediowych. Swain wcielał się w postać „Ambrose’a”, a Conklin w postać dostojnego, wąsatego „Walrusa” (Morsa); zagrali te role w kilku filmach, w tym w „The Battle of Ambrose and Walrus” oraz „Love, Speed and Thrills”, oba z 1915 roku.

Poza tymi komediami obaj wystąpili razem w wielu innych produkcjach – łącznie w 26 filmach. Pojawiali się także osobno lub wspólnie w filmach z Mabel Normand, Charlesem Chaplinem, Roscoe Arbuckle’em oraz większością pozostałych aktorów z obsady Keystone.

Później Swain przeniósł swoją postać Ambrose’a do L-KO Kompany. Po wcześniejszej współpracy z Charlesem Chaplinem w Keystone, Swain ponownie zaczął z nim pracować w First National w 1921 roku, występując w filmach „The Idle Class”, „Pay Day” oraz „The Pilgrim”. Zapamiętano go również z dużej roli drugoplanowej jako Big Jim McKay w filmie „Gorączka złota” z 1925 roku dla United Artists, napisanym przez Chaplina, który w filmie tym również grał główną rolę.

Za swój wkład w przemysł filmowy Mack Swain otrzymał gwiazdę na Alei Slawy w Hollywood, pod adresem 1500 Vine Street.