(Dobrica Ćosić)

Dobrica Ćosić (1921–2014) był jugosłowiańskim i serbskim politykiem oraz pisarzem. Za swoją twórczość został dwukrotnie uhonorowany prestiżową nagrodą literacką NIN oraz Medalem Puszkina. Jego książki zostały przetłumaczone na 30 języków. W latach 1992–1993 sprawował urząd pierwszego prezydenta Federalnej Republiki Jugosławii.

W 1939 roku Ćosić wstąpił do komunistycznej organizacji młodzieżowej w Negotinie. Gdy w 1941 roku II wojna światowa dotarła do Jugosławii, przyłączył się do partyzantów Tito. Po wyzwoleniu w 1944 roku pozostał aktywny na stanowiskach kierowniczych. W 1951 roku napisał swoją pierwszą i najpopularniejszą powieść „Daleko je sunce” (Słońce jest daleko). Książka odniosła natychmiastowy sukces i zapoczątkowała jego karierę literacką. Jego druga powieść, „Koreni” (Korzenie, 1954), opisuje proces uzyskiwania niepodległości Serbii spod panowania Imperium Osmańskiego w XIX wieku. W 1956 roku znalazł się w Budapeszcie podczas węgierskiego powstania; fragmenty jego wspomnień i refleksji na temat tych wydarzeń zostały później opublikowane pod tytułem „Siedem dni w Budapeszcie”. Kontynuując wątki postaci wprowadzonych w „Korzeniach”, w latach 1972–1979 Ćosić stworzył czterotomową epopeję o I wojnie światowej pt. „Vreme smrti” (Czas śmierci).