(Bertrand Castelli)

Bertrand Castelli (3 grudnia 1929, Salon-de-Provence – 1 sierpnia 2008) był francuskim producentem, reżyserem, projektantem oświetlenia, choreografem, malarzem i pisarzem, najbardziej znanym jako producent wykonawczy wielu wystawień rockowego musicalu „Włosy” (Hair), współpracujący z głównymi producentami spektaklu, Michaelem Butlerem i Annie Fargue. Castelli odegrał kluczową rolę w wprowadzeniu show na Broadway, a później kierował wysiłkami mającymi na celu zaprezentowanie „Włosów” teatralnej publiczności na całym świecie.

Zaczynając jako innowacyjny projektant oświetlenia dla baletu i opery, Castelli próbował swoich sił w pisaniu scenariuszy, sztuk teatralnych, choreografii i reżyserii, zanim został producentem „Włosów” w Nowym Jorku, a następnie mózgiem wielu jego międzynarodowych produkcji. W późniejszych latach został artystą rezydentem w meksykańskim kurorcie Belmond Maroma, gdzie stworzył obrazy do każdego z pokoi w ośrodku.

Castelli urodził się w Salon-de-Provence w departamencie Bouches-du-Rhône we Francji, pochodząc z korzykówskiego rodowodu. Podczas II wojny światowej zatrudnił się jako operator projektora w kinie. Castelli wraz z przyjaciółmi zaczął malować, pisać oraz wystawiać sztuki, opery i balety, aby odgonić mrok nazistowskiego Paryża. W wieku 17 lat, po wojnie, podróżował po Niemczech, obsługując oświetlenie w małym cyrku, ucząc się sztuki teatralnej i rozwijając innowacyjne techniki iluminacji.

Castelli rozpoczął swoją profesjonalną karierę artystyczną we Francji, pracując dla zespołów baletowych i operowych w Paryżu, zaczynając od projektowania oświetlenia. Aby sfinansować swoje ambicje stworzenia poważnego baletu, w wieku 21 lat stworzył najpierw krótki utwór pt. „Le colleur d'affiches”, w którym tancerze byli przebrani za duże plakaty reklamowe, które ożywały, reklamując dany produkt poprzez trzyminutowe solo. Odważnie zaprezentował ten unikalny koncept dużym firmom, takim jak Perrier, Cartier, Christian Dior i Cointreau. Firmy te były zaintrygowane i zapewniły finansowanie. Dzięki temu mógł wystawić pierwszorzędną produkcję swojego baletu „Les Algues” z muzyką Guya Bernarda, zatrudniając baletnicę Janine Charrat do choreografii i tańca w roli głównej. Balet przyniósł mu znaczny sukces i otworzył drzwi do „społeczności artystów”, w skład której w tamtym czasie wchodzili Louis-Ferdinand Céline i Jean-Paul Sartre. Poruszał się w paryskich kręgach artystycznych i obracał z takimi osobistościami jak Pablo Picasso, Marcel Marceau i Jean Cocteau. Według jego córki, pracował niegdyś jako asystent Picassa i był okazjonalnym kochankiem Françoise Gilot, matki dwojga dzieci Picassa. Przez następne kilka lat tworzył, produkował i reżyserował dzieła dla Les Ballets Africaines, Teatru Champs Elysees oraz Kompanii Baletowej Markiza de Cuevas. Inne balety, nad którymi pracował, to „Face To Face” oraz „Green Light, Red Light”. ...