(Francis Picabia)

(Francis Picabia) - , Screenplay znany z pracy przy tego typu projektach: «Entr'acte» (1924), «Entr'acte» (1924),

Francis Picabia (ur. Francis-Marie Martinez de Picabia, 22 stycznia 1879 – zm. 30 listopada 1953) był francuskim malarzem, poetą i typografem awangardowym. Po eksperymentach z impresjonizmem i puentylizmem, Picabia związał się z kubizmem. Jego wysoce abstrakcyjne, płaskie kompozycje były kolorowe i bogate w kontrasty. Był jednym z wczesnych, kluczowych przedstawicieli ruchu Dada w Stanach Zjednoczonych i we Francji. Później na krótko związał się z surrealizmem, ale wkrótce odwrócił się od środowiska artystycznego.

Francis Picabia urodził się w Paryżu, jako syn Francuzki i Kubańczyka hiszpańskiego pochodzenia. Niektóre źródła wskazują na arystokratyczne hiszpańskie korzenie jego ojca, podczas gdy inne uważają go za osobę pochodzącą z hiszpańskiej rodziny niearystokratycznej, z regionu Galicji. Rok jego urodzenia, 1879, zbiegł się z hiszpańsko-kubańską wojną, a choć Picabia urodził się w Paryżu, jego ojciec był zaangażowany w relacje kubańsko-francuskie i później służył jako attaché w kubańskiej legacji w Paryżu (zob. Traktat z 1898 roku). Powiązania rodzinne z Kubą miały później duże znaczenie w życiu Picabii.

Rodzina była zamożna, ale nie bez tragedii. Matka Picabii zmarła na gruźlicę, gdy miał siedem lat, a jej matka zmarła wkrótce potem. Wychowywał go ojciec.

Artystyczny talent Picabii ujawnił się już w młodości. W 1894 roku skopiował kolekcję hiszpańskich obrazów należących do jego dziadka, zamieniając kopie na oryginały i sprzedając oryginały, aby sfinansować swoją kolekcję znaczków.

Pod koniec lat 90. XIX wieku Picabia zaczął studiować sztukę pod kierunkiem Fernanda Cormona i innych w École des Arts Décoratifs, akademii Cormona przy 104 boulevard de Clichy, gdzie studiowali również Van Gogh i Toulouse-Lautrec. Studiował pod kierunkiem Fernanda Cormona, Ferdinanda Humberta i Alberta Charlesa Wallet przez dwa lata. Od dwudziestego roku życia Picabia utrzymywał się z malarstwa. Następnie odziedziczył pieniądze po matce, co zapewniło mu niezależność finansową.

Na początku swojej kariery, w latach 1903–1908, Picabia był pod wpływem impresjonistycznych obrazów Alfreda Sisleya. Jego tematyka obejmowała małe kościoły, wąskie uliczki, dachy Paryża, brzegi rzek, pralnie i barki. Spowodowało to, że krytycy kwestionowali jego oryginalność, mówiąc, że kopiuje Sisleya, że jego katedry wyglądają jak katedry Moneta, albo że maluje jak Signac.

Od 1909 roku jego styl uległ zmianie, kiedy to znalazł się pod wpływem grupy artystów, którzy wkrótce zostaną nazwani kubistami. Artyści ci później utworzą Złoty Podział (Section d'Or). W tym samym roku Picabia ożenił się z Gabrielle Buffet. (Rozwiedli się w 1930 roku.)

Około 1911 roku Picabia dołączył do Grupy Puteaux, której członków poznał w pracowni Jacquesa Villona w Puteaux, gminie na zachodnich przedmieściach Paryża. Tam zaprzyjaźnił się z artystą Marcelem Duchampem i zbliżył się do Guillaume’a Apollinaire’a. Inni członkowie grupy to Albert Gleizes, Roger de La Fresnaye, Fernand Léger i Jean Metzinger.

Picabia był jedynym członkiem grupy kubistów, który osobiście wziął udział w Armory Show, a Alfred Stieglitz zorganizował mu indywidualną wystawę, Exhibition of New York studies by Francis Picabia, w swojej galerii 291 (dawniej Little Galleries of the Photo-Secession), w dniach 17 marca – 5 kwietnia 1913 roku. ...

Źródło: Artykuł "Francis Picabia" z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Francis Picabia)

Cała filmografia (Francis Picabia)