(Ariel Pink)

Ariel Marcus Rosenberg (/ˈɑːriɛl/ AR-ee-el; ur. 24 czerwca 1978), znany zawodowo jako Ariel Pink, to amerykański muzyk, wokalista i autor piosenek, którego twórczość silnie czerpie z muzyki popularnej lat 60. i 80. XX wieku. Jego lo-fi estetyka i albumy nagrywane w domowych warunkach okazały się wpływowe dla wielu niezależnych muzyków począwszy od końca lat 2000. Jest często określany mianem „ojca chrzestnego” hypnagogic popu i chillwave’u i przypisuje mu się pobudzenie szerszego trendu polegającego na przywoływaniu mediów, dźwięków i przestarzałych technologii z poprzednich dekad, a także równą ocenę sztuki wysokiej i niskiej w muzyce niezależnej.

Pochodzący z Los Angeles, Pink zaczął eksperymentować z nagrywaniem piosenek na ośmiościeżkowy Portastudio jako nastolatek. Jego wczesne inspiracje to artyści tacy jak Michael Jackson, The Cure i R. Stevie Moore. Większość jego nagranego dorobku pochodzi z ośmioletniego okresu (1996–2003), w którym zgromadził ponad 200 kaset z materiałem. Praktycznie cała jego muzyka wydana w latach 2000. została napisana i nagrana przed 2004 rokiem, tym samym roku, w którym zadebiutował w wytwórni Paw Tracks zespołu Animal Collective albumami The Doldrums (2000), House Arrest (2002) i Worn Copy (2003). Albumy natychmiast zyskały oddane grono fanów. W latach 2000. nietypowe brzmienie Pinka skłoniło do ponownej krytycznej dyskusji na temat zjawisk hauntologicznych, w których był on postacią centralną. Do 2014 roku jego nagrania były zwykle przypisywane Ariel Pink's Haunted Graffiti, solowemu projektowi czasami utożsamianemu z jego zespołem koncertowym. Jego sława i uznanie wzrosły po podpisaniu kontraktu z 4AD i sukcesie jego albumu Before Today z 2010 roku, pierwszego nagranego w profesjonalnym studiu. Następnie nagrał trzy kolejne albumy – Mature Themes (2012), Pom Pom (2014) i Dedicated to Bobby Jameson (2017) – ten ostatni dla wytwórni Mexican Summer.

W trakcie swojej kariery Pink był obiektem kilku kontrowersji medialnych wynikających z jego okazjonalnych prowokacji na scenie i w wywiadach. W 2021 roku stracił wsparcie ze strony Mexican Summer po jego obecności w Waszyngtonie podczas szturmu na Kapitol 6 stycznia. Następnie założył nowy zespół, Ariel Pink's Dark Side, z którym nagrał dwa albumy, The Key of Joy Is Disobedience (2022) i Never Made A Demo, Ever (2023).

Powyższy opis pochodzi z artykułu Ariel Pink na Wikipedii, licencjonowanego na zasadach CC-BY-SA, pełna lista współautorów na Wikipedii.