Boni Banon (Bonnie Bannon)

Boni Banon (Bonnie Bannon) - znana z pracy przy takich projektach: «Nightmare Alley» (1947), «Nightmare Alley» (1947), «The Flying Deuces» (1939), «Flip i Flap w Legii Cudzoziemskiej» (1939), «Adam's Rib» (1949),

Bonnie Bannon (ur. 23 czerwca 1913 – zm. 14 lutego 1989), z domu Pauline Frances Bannon, była amerykańską aktorką, tancerką i modelką w latach 30. i 40. XX wieku.

Pauline Frances Bannon urodziła się w hrabstwie Tulare w Kalifornii jako córka Waltera Andrew Bannona i Juanity Almy Strong Bannon. Jej ojciec sprzedawał artykuły dla rolnictwa. Ukończyła Fresno High School w 1932 roku, aktywnie brała udział w szkolnych przedstawieniach teatralnych. Jej prababkiem był Charles P. Converse, znany kalifornijski przemysłowiec drzewny. Bannon wygrała test filmowy i podpisała kontrakt z Warner Bros. po wygranej w lokalnym konkursie piękności w 1933 roku. Wkrótce potem wystąpiła w filmach „Złotokopki 1933” i „Rady dla zakochanych” (1933), a następnie w „Melodia Broadwayu z 1936”, „Wielki Ziegfeld” (1936), „Jeden na milion” (1936) i „Latające asy” (1939). Została Goldwyn Girl, obok Lucille Ball.

Bannon pojawiała się głównie w małych rolach, często jako dziewczyna chóru, w filmach z lat 40., w tym „Lillian Russell” (1940), „Siostra Hopkins” (1941), „Wielka amerykańska audycja” (1941), „Sala taneczna” (1941), „Weekend w Hawanie” (1941), „Opowieści z Manhattanu” (1942), „Czarny łabędź” (1942), „Słodka Rosie O’Grady” (1943), „Cztery Jill w Jeepie” (1944), „Dziewczyna z plakatu” (1944), „Tymczasem, kochanie” (1944), „Późny George Apley” (1947), „Karnawał w Kostaryce” (1947), „Deptak” (1947), „Żebra Adama” (1949) i „Potępieni nie płaczą” (1950). „Praca w filmie to ciężka praca i ja po prostu za bardzo lubiłam zabawę, żeby walczyć o sławę” – wspominała w wywiadzie w 1960 roku. Zmarła w 1989 roku w Irvine w Kalifornii, w wieku 75 lat.

Najważniejsze dzieła Boni Banon (Bonnie Bannon)

Cała filmografia Boni Banon (Bonnie Bannon)