(Alice White)

(Alice White) - znana z pracy przy takich projektach: «Flamingo Road» (1949), «Flamingo Road» (1949), «Sweet Music» (1935), «Sweet Music» (1935),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Alice White (właśc. Alva White, ur. 25 sierpnia 1904 – zm. 19 lutego 1983) była amerykańską aktorką filmową. Jej kariera obejmowała okres późnych filmów niemych i wczesnych filmów dźwiękowych.

Po opuszczeniu szkoły, White została sekretarką i „script girl” u reżysera Josefa Von Sternberga. Pracowała również jako telefonistka w Hollywood Writers' Club. Po konflikcie z Von Sternbergiem, White odeszła do pracy dla Charliego Chaplina, który wkrótce postanowił wystawić ją przed kamerą.

Jej radosna i żywiołowa osobowość prowadziła do porównań z Clarą Bow, ale kariera White rozwijała się powoli. W swojej książce, Silent Films, 1877-1996: A Critical Guide to 646 Movies, Robert K. Klepper napisał: „Niektórzy krytycy twierdzili, że pani White była drugą Clarą Bow. W rzeczywistości pani White miała swój własny rodzaj uroku i była uroczą aktorką na swój, niepowtarzalny sposób. Podczas gdy Clara Bow grała kwintesencjonalną, ognisto-rude flapperkę, Alice White była bardziej radosną, żywiołową blondynką.”

Po zagraniu szeregu flapperek i łowczyń złota, zwróciła uwagę reżysera i producenta Mervyna LeRoya, który dostrzegł w niej potencjał. Jej debiut filmowy miał miejsce w filmie „The Sea Tiger” (1927). Jej wczesne filmy obejmowały „Show Girl” (1928), który miał muzyczny podkład Vitaphone, ale bez dialogów, oraz jego „talkie” muzyczną kontynuację „Show Girl in Hollywood” (1930), oba wydane przez Warner Brothers i oba oparte na powieściach J. P. McEvoya. W tych dwóch filmach White pojawiła się jako „Dixie Dugan”. W październiku 1929 roku McAvoy rozpoczął tworzenie komiksu „Dixie Dugan”, w którym postać Dixie miała fryzurę „hełm” i wygląd przypominający aktorkę Louise Brooks. White również korzystała z usług hollywoodzkiej „rzeźbiarki urody” Sylvii of Hollywood, aby utrzymać formę.

White wystąpiła w „The Girl from Woolworth’s” (1929), grając rolę śpiewającej sprzedawczyni w dziale muzycznym sklepu Woolworth’s. Karen Plunkett-Powell napisała w swojej książce, Remembering Woolworth's: A Nostalgic History of the World's Most Famous Five-and-Dime: „First National Pictures wyprodukowało ten 60-minutowy musical jako wizytówkę wschodzącej gwiazdy, Alice White.”

Opuściła filmy w 1931 roku, aby poprawić swoje umiejętności aktorskie, powracając w 1933 roku, tylko po tym jak jej karierze zaszkandalił skandal związany z jej romansami z aktorem Jackiem Warburtonem i przyszłym mężem Sy Bartlettem. Chociaż później wyszła za Bartletta za mąż, jej reputacja została nadszarpnięta i pojawiała się tylko w rolach drugoplanowych. Do 1937 i 1938 roku jej nazwisko znajdowało się na samym dole list obsady. Zagrała po raz ostatni w „Flamingo Road” (1949) i ostatecznie wróciła do pracy jako sekretarka.

Najważniejsze dzieła (Alice White)

Cała filmografia (Alice White)