(Sylvie Valayre)

Sylvie Valayre (ur. 1956 w Paryżu) to francuska sopranistka operowa, znana z wszechstronnych interpretacji partii sopranu lirycznego, spinto oraz sopranu koloraturowego dramatycznego. W najważniejszych operach na całym świecie śpiewa wymagające role, takie jak Abigaille, Lady Macbeth czy Turandot, jak również lżejsze partie, m.in. Maddalenę w operze Giordana, Cio-Cio San (Madama Butterfly) czy Desdemonę w dziele Verdiego.

Urodzona w Paryżu, ukończyła Konserwatorium Paryskie pod kierunkiem Christiane Eda-Pierre i Régine Crespin. Uczestniczyła w warsztatach mistrzowskich Cathy Berberian, Galiny Wiszniewskiej, Gino Bechi i Paula von Schilawsky’ego we Florencji i Montpellier, a także Giuseppe Di Stefano, który później zaprosił ją do wspólnego występu w Théâtre du Châtelet. Później podjęła studia zaawansowane u tenora Sergio Tedesco oraz mezzosopranistki Catherine Green.

Karierę rozpoczęła w 1984 roku w spektaklu o Marii Malibran w Théâtre Marigny w Paryżu, wykonując fragmenty takich oper jak Semiramide i Norma (dostępne również na DVD). Wkrótce potem Mstisław Rostropowicz i Galina Wiszniewska zaprosili ją do wystąpienia w roli tytułowej w ich produkcji „Panny carskiej” Nikołaja Rimskiego-Korsakowa w Operze Rzymskiej.

W 1987 roku wystąpiła w swojej pierwszej operze Mozarta, śpiewając partię Fiordiligi w „Così fan tutte”. Inne role z tego etapu jej kariery to m.in. Mimi w „Cyganerii”, Tosca w „Tosce”, Magda w „Jaskółce”, Violetta w „La traviata”, Norma w „Normie”, Leonore w „Fidelio”, Manon w „Manon Lescaut”, Thaïs w „Thaïs”, Adina w „Napoju miłosnym”, Liù w „Turandot”, Infante w „Krasnoludku” (lub „Urodziny Infanta”) Zemlinskiego oraz rola w „Głosie ludzkim” Poulenca. W 1994 roku występowała w najważniejszych włoskich teatrach w dziełach takich jak „Głos ludzki” (Triest, Genua, Neapol), „Rycerskość wiejska” (Triest, Bolonia), „Godzina hiszpańska” oraz „Tajemnica Susanny” (Opera w Trieście).

W 1995 roku, w produkcji objazdowej po Holandii, zadebiutowała w roli Lady Macbeth, która później stała się jedną z jej popisowych partii.

W 1996 roku, w produkcji weneckiego teatru La Fenice, zadebiutowała w Warszawie jako Elisabetta w „Don Carlo”. Kilka miesięcy później nastąpiły debiuty w „Nabucco” w Covent Garden Opera, „Madama Butterfly” w Neapolu i Wenecji (La Fenice) oraz w „Don Carlo” w Royal Albert Hall w Londynie.

W 1997 roku została zaproszona na słynną scenę La Scala w Mediolanie, aby wystąpić w „La Gioconda” Ponchielliego. Po debiucie w Mediolanie nastąpiły kolejne występy w innych znanych operach: „Madama Butterfly” w San Francisco Opera, „Jerozolima” Verdiego w Carnegie Hall w Nowym Jorku, „Nabucco” w Zurychu z Nello Santi, a także „Nabucco”, „Aida” i „Tosca” w słynnej Arena di Verona, „Macbeth” w Paryżu i „Tosca” w Berlinie. Następnie wystąpiła jako Aida w Monachium, a w 2000 roku zadebiutowała w Metropolitan Opera w „Madama Butterfly”. W późniejszej części 2000 roku śpiewała w „Manon Lescaut” w Opera Pacific, „Ernani” w Operze Madryckiej, „Aidzie” w Maceracie, „Toscie” w Paryżu i Tokio, „La Gioconda” w Carnegie Hall oraz „Macbeth” w Berlinie.

Rok 2001 przyniósł jej występy w Lyric Opera of Chicago jako Tosca, w Madrycie w „Requiem” Verdiego, w Brukseli (Théâtre de la Monnaie) z Antonio Pappano, w Zurychu w „Macbeth”, w Berlinie w roli tytułowej „Aidy” oraz w Maceracie w „Normie”. ...

Źródło: Artykuł „Sylvie Valayre” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.