Phil Hartman (Phil Hartman)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

Philip Edward „Phil” Hartman (24 września 1948 – 28 maja 1998) był urodzonym w Kanadzie amerykańskim aktorem, komikiem, scenarzystą i grafikiem. Urodzony w Brantford w prowincji Ontario, Hartman wraz z rodziną wyemigrował do Stanów Zjednoczonych w wieku dziesięciu lat. Po ukończeniu studiów na California State University, Northridge, gdzie uzyskał stopień naukowy w dziedzinie grafiki, projektował okładki albumów dla takich zespołów jak Poco i America. Odczuwając potrzebę bardziej kreatywnej ekspresji, w 1975 roku dołączył do grupy komediowej The Groundlings, gdzie pomógł komikowi Paulowi Reubensowi w stworzeniu postaci Pee-wee Hermana. Hartman był współautorem scenariusza do filmu „Wielka przygoda Pee-wee” i regularnie pojawiał się w programie Reubensa „Pee-wee's Playhouse”.

Hartman zyskał szeroką rozpoznawalność pod koniec lat 80., kiedy dołączył do programu komediowego Saturday Night Live. Zasłynął dzięki swoim parodiom, w szczególności prezydenta Billa Clintona, i pozostawał w programie przez osiem sezonów. Nazywany „Klejem” ze względu na umiejętność spajania show i wspierania pozostałych członków obsady, w 1989 roku otrzymał nagrodę Primetime Emmy za pracę w SNL. W 1995 roku, po porzuceniu planów stworzenia własnego programu rozrywkowego, zagrał Billa McNeala w sitcomie stacji NBC „NewsRadio”. Często pojawiał się również w „Simpsonach” jako Lionel Hutz, Troy McClure i inne postacie, a także wystąpił w filmach „Gość z piekła”, „Sierżant Bilko”, „Jingle All the Way” i „ mali żołnierze”.

Przed ślubem z Brynn (z domu Omdahl) w 1987 roku Hartman był dwukrotnie rozwiedziony; para miała wspólnie dwoje dzieci. Ich małżeństwo było jednak pogrążone w kryzysie, częściowo z powodu zażywania narkotyków przez Brynn. 28 maja 1998 roku Brynn zastrzeliła swojego męża, gdy ten spał w ich domu w Encino w Los Angeles, a kilka godzin później popełniła samobójstwo. W tygodniach następujących po jego śmierci, Hartman został uhonorowany falą wyrazów uznania. Dan Snierson z „Entertainment Weekly” stwierdził, że Hartman był „ostatnią osobą, o której spodziewałbyś się przeczytać w sensacyjnych nagłówkach porannej gazety... zdecydowanie zwyczajnym facetem, ukochanym przez każdego, z kim pracował”.

Opis powyższy pochodzi z artykułu w Wikipedii „Phil Hartman”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.