(Clemente de la Cerda)

(Clemente de la Cerda) - Reżyser znany z pracy przy tego typu projektach:

De la Cerda był wybitnym wenezuelskim reżyserem filmowym, a jego twórczość charakteryzowała się piętnowaniem warunków społecznych, w jakich żyły najuboższe warstwy wenezuelskiego społeczeństwa. W dzieciństwie wraz z rodziną przeprowadził się do Caracas, gdzie wkrótce zapisał się do Szkoły Sztuk Plastycznych. W latach 1962–1963 uczęszczał do Wenezuelskiego Instytutu Studiów Filmowych, którym kierował wówczas aktor Luis Salazar. Później, przez osiem miesięcy, studiował teatr pod okiem Humberto Orsiniego na Uniwersytecie Centralnym w Wenezueli. W tym samym czasie zaczął pracować w Televisa (później Kanał 4) jako asystent operatora, stopniowo zwiększając zakres swoich obowiązków, aż do reżyserowania programów muzycznych i telenowel, w tym produkcji „La telenovela criolla” („Kriolska telenowela”), w której zagrali Maria Escalona i Américo Montero. Wraz z upowszechnieniem się zapisu wideo zdecydował się porzucić telewizję na rzecz filmu, pracując przy newsach i reklamach – najpierw jako operator, a wkrótce jako reżyser. Karierę reżyserską rozpoczął w 1964 roku, tworząc serię filmów fabularnych, które w ciągu kolejnych 10–20 lat uczyniły go najaktywniejszym reżyserem tamtego okresu w Wenezueli.

Do jego najważniejszych filmów należą: „Isla de Sal” [Wyspa Soli] oraz „El Rostro” [Ukryta twarz] (1964), „Sin fin” [Bez końca] (1971), „Cahuramanacas” (film krótkometrażowy, 1971), „Soy un delincuente” [Jestem przestępcą] (1976), „Reincidente” [Recydywista] (kontynuacja filmu „Jestem przestępcą”) oraz „Companer de viaje” [Towarzysz podróży] (1977), „El crimen del penalista” [Zbrodnia adwokata] (1979), „Los criminales” [Przestępcy] (1982), „Reten de Catia” oraz „Agua que no haz de beber” [Woda, której nie wolno pić] (1984). Film „Jestem przestępcą” nie tylko odniósł sukces komercyjny, ale stał się również początkiem nowej fali w kinie wenezuelskim. W rzeczywistości zawarta w nim perspektywa, piętnująca materialne i psychologiczne warunki wenezuelskiego społeczeństwa, ugruntowała pozycję jego twórczości jako istotnego elementu kina narodowego.

Najważniejsze dzieła (Clemente de la Cerda)

Cała filmografia (Clemente de la Cerda)