(Nicolas Dupont-Aignan)

(Nicolas Dupont-Aignan) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Moi, candidat» (2017), «Moi, candidat» (2017), «Moi, candidat» (2017), «Moi, candidat» (2017),

Nicolas Dupont-Aignan (ur. 7 marca 1961), czasami określany inicjałami NDA, jest francuskim politykiem, który od 2008 roku sprawuje funkcję przewodniczącego mniejszej partii Debout la France. Jest jej jedynym członkiem Zgromadzenia Narodowego, będąc wybranym z 8. okręgu wyborczego departamentu Essonne nieprzerwanie od 1997 roku; wcześniej, w latach 1995–2017, pełnił funkcję burmistrza Yerres.

Był członkiem partii Unia dla Popularnego Ruchu (UMP) do stycznia 2007 roku, a w listopadzie 2008 roku założył gaullistowską i suwerenistyczną partię Debout la France (DLF; „Francjo, Powstań”), która do października 2014 roku nazywała się Debout la République i jest ściśle powiązana z europejską partią polityczną Europejczycy Zjednoczeni dla Demokracji. Startował w wyborach prezydenckich we Francji w 2012, 2017 i 2022 roku. W drugiej turze wyborów w 2017 i 2022 roku poparł Marine Le Pen, która zajęła drugie miejsce.

Nicolas Dupont-Aignan urodził się 7 marca 1961 roku w Paryżu jako Nicolas Dupont. Jest synem Jean-Louisa Duponta, winiarza i weterana II wojny światowej, który zdołał uciec z niemieckiego obozu jenieckiego, oraz Colette Aignan.

W młodości Dupont-Aignan należał do ugrupowania Zjednoczenie dla Republiki. Podczas wyborów prezydenckich w 1974 roku prowadził kampanię dla gaullistowskiego polityka Jacques'a Chaban-Delmasa.

Dupont-Aignan ukończył studia w Sciences Po w 1982 roku i uzyskał uprawnienia prawnicze w 1984 roku. Otrzymał stopień naukowy w ramach studiów podyplomowych na Uniwersytecie Paris Dauphine. W latach 1987–1989 uczęszczał również do École nationale d'administration (Krajowej Szkoły Administracji).

Dupont-Aignan rozpoczął swoją karierę zawodową w polityce jako administrator cywilny, pracując w kilku gabinetach ministerialnych, w tym w ministerstwach edukacji narodowej oraz środowiska. W 1993 roku wstąpił do partii Zjednoczenie dla Francji, a w lutym 1995 roku zaczął pracować w ministerstwie środowiska pod kierownictwem Michela Barniera, choć w tym roku odmówił poparcia zarówno Édouarda Balladura, jak i Jacques'a Chiraca w ich kampaniach prezydenckich. Pracując z Michelem Barnierem, Dupont-Aignan utrzymywał przyjazne relacje z wieloma osobistościami eurofilskimi, takimi jak François Bayrou.

Na początku lat 90. miasto Yerres było zadłużone w kwocie 20 milionów euro po zamknięciu dużego centrum wodnego, które zostało zamknięte zaledwie kilka miesięcy po otwarciu. W wyborach samorządowych w 1995 roku Dupont-Aignan został wybrany na burmistrza, zdobywając 51,8% głosów w starciu z ówczesnym burmistrzem z ramienia socjalistów. Został wybrany ponownie w 2008 roku, uzyskując 79,70% głosów w pierwszej turze, co zapewniło mu jedną z najwyższych przewag zwycięstwa burmistrza we Francji.

Krótko po objęciu funkcji burmistrza Dupont-Aignan podjął próbę rozwiązania problemu zadłużenia poprzez renegocjację stóp procentowych z bankami, dzięki czemu udało mu się obniżyć dług z 45 milionów euro do 34 milionów euro. Dupont-Aignan poszedł o krok dalej, anulując inicjatywy infrastrukturalne zaplanowane przez poprzedniego burmistrza i opracowując tańszy plan, który obejmował budowę mieszkań komunalnych.

W zakresie polityki środowiskowej Dupont-Aignan wykorzystywał przetworzoną wodę z basenów do mycia ulic, a jego działania proekologiczne przyniosły miastu liczne nagrody. Powołano brygadę policji miejskiej do patrolowania obszarów leśnych oraz zmodernizowano system monitoringu CCTV. Yerres odnotowywało niższy wskaźnik przestępczości niż pozostałe części departamentu Essonne. ...

Najważniejsze dzieła (Nicolas Dupont-Aignan)

Cała filmografia (Nicolas Dupont-Aignan)