François Bayrou (François Bayrou) - znany z pracy przy tego typu projektach: «The New Watchdogs» (2012), «Les nouveaux chiens de garde» (2012), «Moi, candidat» (2017), «Moi, candidat» (2017), «Moi, candidat» (2017),
François René Jean Lucien Bayrou (ur. 25 maja 1951) jest francuskim politykiem, który od momentu założenia partii w 2007 roku przewodniczy Ruchowi Demokratycznemu (MoDem). Jako centrysta startował w wyborach prezydenckich w 2002, 2007 i 2012 roku. Od 2004 roku przewodniczy również Europejskiej Partii Demokratycznej (EDP).
W latach 1993–1997 pełnił funkcję ministra edukacji narodowej w trzech kolejnych rządach. W latach 1986–2012, z krótkimi przerwami, był posłem do Zgromadzenia Narodowego z okręgu Pireneje Atlantyckie, a w latach 1999–2002 sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego. Od 2014 roku jest burmistrzem Pau.
Spekulowano, że Bayrou wystartuje w wyborach prezydenckich w 2017 roku, jednak zdecydował się nie kandydować i zamiast tego poparł Emmanuela Macrona, który po zwycięstwie w wyborach mianował go ministrem stanu oraz ministrem sprawiedliwości w rządzie pod przewodnictwem Édouarda Philippe'a. 21 czerwca 2017 roku podał się do dymisji w związku z wszczętym wcześniej w tym miesiącu śledztwem w sprawie domniemanego nadużywania przez MoDem funduszy na zatrudnienie asystentów parlamentarnych.
Bayrou urodził się 25 maja 1951 roku w Bordères w departamencie Pireneje Atlantyckie, w wiosce położonej między Pau a Lourdes. Jest synem rolnika Calixte'a Bayrou (1909–1974), burmistrza Bordères z ramienia MRP w latach 1947–1953, oraz Emmy Sarthou (1918–2009). Bayrou wywodzi się głównie z rodzin oksytańskich, z wyjątkiem linii babci ze strony matki, która była Irlandką.
W młodości Bayrou zaczął jąkać, co zmusiło go do siedmioletniej terapii logopedycznej. Najpierw uczęszczał do szkoły średniej w Pau, a następnie przeniósł się do Bordeaux. Na uniwersytecie studiował literaturę, a w wieku 23 lat zdał egzamin „agrégation” – najwyższy stopień kwalifikacji dla nauczycieli szkół średnich i wykładowców akademickich we Francji. Około tego samego czasu jego ojciec zginął w wypadku z traktorem.
W 1971 roku Bayrou poślubił Élisabeth Perlant, znaną jako „Babette”. Mają oni pięcioro dzieci: Hélène, Marie, Dominique, Calixte i Agnès. Dzieci wychowywały się w gospodarstwie, w którym urodził się Bayrou; obecnie mieszka on tam z żoną.
Zanim rozpoczął karierę polityczną, Bayrou uczył historii w Béarn w francuskich Pirenejach. Jest autorem kilku książek o polityce i historii, w tym publikacji o królu Henryku IV. Hobby Bayrou to hodowla koni. Choć jest praktykującym katolikiem, stanowczo popiera francuski system laicyzmu (laïcité).
W młodości Bayrou angażował się w ruchy nonviolence i naśladował Lanza del Vasto, uczznia Gandhiego.
Bayrou, członek Centrum Socjaldemokratów (CDS) – nurtu chrześcijańsko-demokratycznego w konfederacji Unii dla Demokracji Francuskiej (UDF) – został w 1982 roku wybrany do rady generalnej departamentu Pireneje Atlantyckie z kantonu Pau-Sud, a cztery lata później do francuskiego Zgromadzenia Narodowego. Po zwycięstwie koalicji RPR/UDF w wyborach legislacyjnych w 1993 roku został ministrem edukacji w gabinecie Edouarda Balladura. Na tym stanowisku zaproponował reformę umożliwiającą władzom lokalnym dotowanie szkół prywatnych, co wywołało masowe protesty i zostało uchylone przez Radę Konstytucyjną. ...
Źródło: Artykuł „François Bayrou” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.