(Leah Fay Goldstein)

Podstawowe elementy strukturalne zespołu July Talk to następujące: dwójka wokalistów, Leah Fay Goldstein i Peter Dreimanis, otoczeni szaleńczymi gitarzystami Ianem Dochertym i Joshem Warburtonem oraz podwójną sekcją perkusyjną w składzie Danny Miles i Dani Nash. Dla tej kompulsywnie samodzielnej, rygorystycznie realizującej się grupy, esencją July Talk zawsze było napięcie między precyzją a chaosem. Aby zrozumieć to napięcie, możemy je sprowadzić do par, albo powiększyć i przyjrzeć się głębiej, dlaczego czujemy potrzebę definiowania go w taki, a nie inny sposób. To, co widzimy, mówi więcej o tym, czego szukamy. Z July Talk, jak z większością rzeczy, co nam umknęło? Nie musimy pytać o relację między dwoma wijącymi się wokalistami zespołu, ale raczej o ich relację z nami, ich publicznością, i ze światem – tym czułym, nikczemnym, wprowadzającym w zakłopotanie światem. Te ciała przyjmują nasze spojrzenia, rozkoszują się nimi i cofną, jednocześnie zawzięcie odpychając, pytając nas o to samo, o co pytają siebie nawzajem: proszę, zobaczcie mnie takim, jakim jestem. Jeśli postrzegamy July Talk jako kobietę i mężczyznę, znajdujących się w opozycji do siebie, to widzimy w tych ciałach własne projekcje.

To, co dzieje się między tymi ciałami, wszystkimi, tą kinetyczną, statyczną, lepka przestrzeń, to właśnie tam kształtuje się prawda o July Talk. Na scenie July Talk rozkwita i eksploduje. Akcja przeskakuje od powolnego zamieszania do wyginających się w łuk komunii, płynnej (w sensie cielesnym) i ciekłej (w sensie ciemnej, śluzowej fazy metamorfozy). Robi się dziwnie, czasem groteskowo, zawsze fascynująco. Każdy koncert oferuje momenty łaski, które na moment ujawniają wewnętrzne mechanizmy tego niewypowiedzianego wszechświata. Trzymajcie się tych momentów do następnego razu.