(Claudio Caldini)

Claudio Caldini urodził się w Buenos Aires w 1952 roku i od 1970 roku tworzy eksperymentalne filmy Super 8. W 1971 roku rozpoczął studia w Centro Experimental del Instituto Nacional de Cinematografía (Buenos Aires) i uczestniczył w seminariach filmowych prowadzonych przez Alberto Fischermana (1977), Wernera Nekesa (1980) i Wernera Schroetera (1983) w Goethe-Institut (Buenos Aires). W latach 1978 i 1982 studiował nowoczesny taniec i taniec audiopercepcyjny z Rolfem Gelewskim w São Salvador da Bahía i São Paulo (Brazylia). Caldini pracował jako projektant i operator świateł dla teatru i koncertów rockowych, a także jako programista instrumentów elektronicznych we współpracy z Jorge Haro (1989–90). W latach 1998–2004 był kuratorem filmów i wideo w Museo de Arte Moderno de Buenos Aires (Argentyna), a w 2003 roku członkiem jury Międzynarodowego Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Oberhausen (Niemcy). W 2005 roku był Artystą Rezydentem w destylarni Glenfiddich w Dufftown (Szkocja), a w 2015 roku Artystą Gościnnym w LIFT Liaison of Independent Film Makers of Toronto (Kanada). Otrzymał następujące nagrody: Premio Leonardo od Museo Nacional de Bellas Artes (1997); Beca de la Fundación Antorchas (1998); Gran Premio na III Festiwalu Franco-Latynoamerykańskim Sztuki Wideo za pracę Heliografía (1994); oraz Primer Premio na Pierwszym Tygodniu Filmu Eksperymentalnego w Madrycie, Hiszpania, w 1991 roku za pracę El devenir de las piedras (1991).