(Virginia Flores)

Urodzona w 1954 roku w brazylijskim stanie Rio Grande do Sul, Virginia Flores pracuje w branży filmowej od 1975 roku, początkowo jako kierownik continuity i asystent reżysera. W połowie lat 80. zaczęła zajmować się montażem dźwięku w filmach pełnometrażowych – pracując przy ponad czterdziestu tytułach – a później ukończyła studia z zakresu projektowania dźwięku w National Film Board of Canada, co było wówczas innowacyjnym obszarem w brazylijskim kinie. Była projektantką dźwięku w wielu filmach, zajmując się z czasem również montażem obrazu. Gdy w 1990 roku rozwiązano spółkę Embrafilme (BR), produkcja brazylijskich filmów spowolniła i Virginia, podobnie jak wielu jej kolegów, tymczasowo wycofała się z tworzenia kina.

Lata później, wraz z odrodzeniem kina brazylijskiego (Cinema de Retomada), branża została zrewitalizowana dzięki nowym ustawom o zachętach. Od filmu „Miramar” (1997) nawiązała owocną współpracę z reżyserem Júlio Bressane, która powtórzyła się w takich tytułach jak „São Jerônimo” (1998), „Dias de Nietzsche em Turim” (2001), „Filme de Amor” (2003), „Cleópatra” (2007) oraz „A Erva do Rato” (2008). Obecnie jest profesorem montażu i konserwacji audiowizualnej na Federalnym Uniwersytecie Integracji Ameryki Łacińskiej (UNILA), a także kontynuuje pracę przy montażu filmów, takich jak „Duas Irenes” (2017) i „Tia Virginia” (2023) w reżyserii Fabio Meiry.