Marjorie Main (Marjorie Main)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Marjorie Main (urodzona jako Mary Tomlinson, 24 lutego 1890 – 10 kwietnia 1975) była amerykańską aktorką, najbardziej znaną jako aktorka kontraktowa studia Metro-Goldwyn-Mayer oraz z roli Ma Kettle w serii dziesięciu filmów o Ma i Pa Kettle.

Main występowała w wodewilach w obwodzie Orpheum oraz w prezentacjach Chautauqua, a swój debiut na Broadwayu miała w 1916 roku. Jej pierwszym filmem był „A House Divided” z 1931 roku.

Main zaczynała od ról wdów z wyższych sfer, jednak ostatecznie została zaszufladkowana w rolach szorstkich, dominujących i ostrych kobiet, do których idealnie pasował jej charakterystyczny głos. Powtórzyła swoją sceniczną rolę z „Dead End” w filmowej wersji z 1937 roku, po czym wielokrotnie obsadzano ją w rolach matek gangsterów. W 1939 roku ponownie przeniosła na ekran silną kreację sceniczną, wcielając się w właścicielkę rancza w filmie „Kobiety”. W tym czasie występowała gościnnie w programach radiowych, takich jak „Columbia Presents Corwin” i „The Goldbergs”.

W 1940 roku Main podpisała kontrakt z Metro-Goldwyn-Mayer i pozostała związana ze studiem do połowy lat 50. W latach 40. zagrała w sześciu filmach z Wallace'em Beerym, w tym w „Barnacle Bill” (1941), „Jackass Mail” (1942) i „Bad Bascomb” (1946). W filmie „Harvey Girls” (1946) wcieliła się w postać głównej kucharki, Sonory Cassidy. Reżyser George Sidney zauważył w komentarzu do filmu, że panna Main była nie tylko wielką aktorką, ale i „wspaniałą damą”, która przez lata przekazywała większość swoich wynagrodzeń na wsparcie szkoły.

Być może jej najsłynniejszą rolą była postać Ma Kettle, w którą po raz pierwszy wcieliła się w filmie „Jajko i ja” z 1947 roku, występując u boku Percy'ego Kilbride'a jako Pa Kettle. Za tę rolę została nominowana do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej i wcieliła się w tę postać w kolejnych dziewięciu filmach o Ma i Pa Kettle.

Na początku lat 50. pojawiła się w kilku musicalach MGM, w tym w „Spotkajmy się w St. Louis” i „Belle of New York”. Zagrała panią Wrenley w gwiazdorskiej produkcji studia „It's a Big Country” (1951). W 1954 roku Marjorie Main zagrała swoje ostatnie role dla studia: panią Hittaway w „Długiej, długiej przyczepie” oraz Jane Dunstock w „Rose Marie”. W 1956 roku jej kreacja wdowy Hudspeth w hitowym filmie „Łagodna perswazja” została bardzo dobrze przyjęta, co przyniosło jej nominację do Złotego Globu dla najlepszej aktorki drugoplanowej.

W 1958 roku Main wystąpiła dwukrotnie jako twarda pionierka Cassie Tanner w odcinkach „The Cassie Tanner Story” i „The Sacramento Story” w telewizyjnym serialu NBC „Wagon Train”. W pierwszym fragmencie dołącza do taboru wozów, wykazuje zainteresowanie romantyczne postacią majora Adamsa graną przez Warda Bonda i pomaga taborowi w znalezieniu potrzebnych koni pomimo zagrożenia ze strony Indian z plemienia Paiute.