(Natalia Bessmertnova)

(Natalia Bessmertnova) - znana z pracy przy takich projektach: «Memories of Nijinsky» (1980), «Воспоминания о Нижинском» (1980), «The Secret of Success» (1964), «Секрет успеха» (1964), «Секрет успеха» (1964),

Radziecka i rosyjska baletnica, pedagog baletu. Ludowa Artystka ZSRR (1976). Laureatka Nagrody Lenina (1986), Państwowej Nagrody ZSRR (1977) oraz Nagrody Komsomołu im. Lenina (1972). Prima ballerina Teatru Bolszoj. Żona mistrza baletu Jurija Grigorowicza. Członkini Rady Najwyższej ZSRR X kadencji (1979–1984).

Natalia Bessmertnowa urodziła się 19 lipca 1941 roku w Moskwie; jej rodzicami byli lekarz Igor Borysowicz Bessmertnow oraz gospodyni domowa Antonina Jakowlewna Bessmertnowa (z domu Pieszkowa). Miała również młodszą siostrę, Tatianę.

Obie siostry uczyły się w Moskiewskiej Szkole Choreograficznej, jednak Natalia odniosła w tej dziedzinie znacznie większe sukcesy. Pierwszą nauczycielką Bessmertnowej była wybitna Maria Kozhukhowa (Natalia była jej ulubioną uczenicą). Po śmierci Kozhukhovej Bessmertnowa przeszła do klasy Sofii Gołowkinej. Jedną z jej nauczycielek była również L. K. Czerkasowa. W 1961 roku podczas egzaminu końcowego w mistrzowski sposób wykonała 48 fouetté, otrzymując najwyższą ocenę z tańca klasycznego; w tym samym roku została przyjęta do zespołu Teatru Bolszoj. Cechowały ją wydłużone, „płaczące” linie tańca, nieważki, szybujący skok oraz niezwykle delikatna gracja ruchu. Jej głównym partnerem był Michaił Lawrowski, z którym stworzyła duet artystyczny jeszcze w czasach studiów. Wraz z Lawrowskim Bessmertnowa zaczęła opanowywać jedną z najważniejszych ról w swoim życiu – Giselle. 20 listopada 1963 roku jej kreacja w „Giselle” urzekła moskiewską publiczność. W ciągu całego życia Bessmertnowa zatańczyła tę rolę niemal 200 razy.

Jako prima ballerina Teatru Bolszoj tańczyła wszystkie partie pierwsze w repertuarze klasycznym i współczesnym oraz jako pierwsza wcielała się w wiele ról w baletach swojego męża, Jurija Grigorowicza, głównego choreografa Bolszoj. W jego dziełach ożywiła wiele lirycznych postaci, które stały się klasyką rosyjskiej choreografii. Wielka baletnica Galina Ułanowa zauważyła: „Pamiętam, jak podczas spektaklu 'Giselle', gdy patrzyłam na Bessmertnową... nie mogłam oderwać od niej wzroku; tak szczerze i spontanicznie 'żyła' w tłumie, jej spojrzenie było tak ekspresyjne; była przerażona i pełna empatii w scenie szaleństwa Giselle”.

Występowała jako solistka gościnna w produkcjach Opery Narodowej w Helsinkach (Giselle, 1966), Teatru Narodowego w Belgradzie (Odette-Odile, Giselle, 1970–1971), La Scali w Mediolanie (Odette-Odile, Giselle, 1970, 1977), Baletu Opery Rzymskiej (Giselle, Odette-Odile, 1970, 1980), Teatru Wielkiego w Warszawie (Giselle, 1971), Królewskiej Opery Norweskiej w Oslo (Odette-Odile, 1972), Baletu Opery Narodowej w Sofii (Giselle, 1972), Baletu Opery Państwowej w Wiedniu (Masha, „Dziadek do Orzechów”, 1973), Opery Narodowej w Paryżu (Anastazja, „Iwan Groźny”, 1976, Giselle, 1977, Julia, 1978), Królewskiego Baletu Szwedzkiego w Sztokholmie (Odette-Odile, 1979) oraz w zespołach baletowych w Wiesbaden, Bazylei, Turynie, Tulonie, Nicei, Lublanie, Nowym Sadzie, Zagrzebiu i Tokio. Wzięła udział w koncercie galowym w Metropolitan Opera House w Nowym Jorku z okazji 85. urodzin impresaria S. Yuroka (1973).

Wielokrotnie zasiadała w jury międzynarodowych konkursów baletowych w Moskwie (Rosja), Warnie (Bułgaria, wielokrotnie), Lozannie (Szwajcaria) – „Nagroda Lozanne” (1995) oraz w Ogólnojapońskim Konkursie Baletowym w Nagoi (2001–2004, przewodnicząca w latach 2001 i 2004).

Najważniejsze dzieła (Natalia Bessmertnova)

Cała filmografia (Natalia Bessmertnova)