(W.C. Fields)

(W.C. Fields) - , Writer znany z pracy przy tego typu projektach: «Alice in Wonderland» (1933), «Alice in Wonderland» (1933), «The Dentist» (1932), «The Dentist» (1932), «Brother, Can You Spare a Dime?» (1975),

William Claude Dukenfield był najstarszym z pięciorga dzieci Jamesa Dukenfielda, imigranta z londyńskiego East Endu, i Kate Felton z Filadelfii. Chodził do szkoły przez cztery lata, po czym porzucił ją, by pracować z ojcem, sprzedając warzywa z wozu konnego. W wieku jedenastu lat, po licznych kłótniach z ojcem alkoholikiem (który uderzył go łopatą w głowę), uciekł z domu. Przez pewien czas mieszkał w dziurze w ziemi, żywiąc się i ubierając w skradzione rzeczy. Często był bity i spędzał noce w więzieniu. Jego pierwszą stałą pracą było dostarczanie lodu. W wieku trzynastu lat był już biegłym graczem w bilard i żonglerem. Wtedy też, w parku rozrywki w Norristown w Pensylwanii, po raz pierwszy został zatrudniony jako artysta. Tam opracował technikę udawania, że gubi żonglowane przedmioty. W 1893 roku został zatrudniony jako żongler w Fortescue's Pier w Atlantic City. Gdy interesy szły słabo, udawał, że tonie w oceanie (zarząd uważał, że sfingowane ratownictwo przyciągnie klientów). W wieku dziewiętnastu lat występował pod szyldem "The Distinguished Comedian" i zaczął zakładać konta bankowe w każdym mieście, w którym grał. W wieku dwudziestu trzech lat zadebiutował w Palace w Londynie i wystąpił z Sarą Bernhardt w Pałacu Buckingham. Występował w Folies-Bergere (na programie byli także młodzi Charles Chaplin i Maurice Chevalier).

Występował we wszystkich rewii Ziegfelda od 1915 do 1921 roku. Przez rok grał w wysoko ocenianej musicalu "Poppy", który zadebiutował w Nowym Jorku w 1923 roku. W 1925 roku D.W. Griffith zekranizował sztukę, zmieniając jej tytuł na "Sally of the Sawdust" (1925), z Fieldsem w roli głównej. "Pool Sharks" (1915), pierwszy film Fieldsa, powstał, gdy miał trzydzieści pięć lat. Osiedlił się w rezydencji w pobliżu Burbank w Kalifornii i nakręcił tam większość swoich trzydziestu siedmiu filmów dla Paramount. Występował głównie w improwizowanych dialogach w audycjach radiowych Charliego McCarthy'ego. W 1939 roku przeszedł do Universal, gdzie nakręcił filmy pisane głównie przez siebie i dla siebie. Zmarł po kilku poważnych chorobach, w tym atakach zapalenia płuc.

Najważniejsze dzieła (W.C. Fields)

Cała filmografia (W.C. Fields)