Francis Lederer (Francis Lederer)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

Francis Lederer (6 listopada 1899 – 25 maja 2000) był czeskim aktorem filmowym i teatralnym, który odniósł sukces, najpierw w Europie, a następnie w Stanach Zjednoczonych. Jego pierwotne imię i nazwisko brzmiało František Lederer. Pierwsze amerykańskie filmy Lederera to: *Człowiek dwóch światów* (1934), *Romans w Manhattanie* (1934) z Ginger Rogers, *Wesołe oszustwo* (1935) z Frances Dee i *Deszczowy popołudnie* (1936). Został obsadzony w roli głównej u boku Katharine Hepburn w filmie *Złamane serca* (1935), ale producenci zastąpili go Charlesem Boyerem. Irving Thalberg planował uczynić Lederera „największą gwiazdą Hollywood”, ale śmierć Thalberga zakończyła tę możliwość.

Chociaż sporadycznie kontynuował grę w rolach głównych – zwłaszcza jako playboy w filmie Mitchella Leisena *Północ z Claudette Colbert i Johnem Barrymorem* (1939) – pod koniec lat 30. Lederer zaczął poszerzać zakres granych postaci, odgrywając nawet role czarnych charakterów. Edward G. Robinson pochwalił występ Lederera jako niemiecko-amerykańskiego bundysty w filmie *Wyznania szpiega nazistowskiego* (1939), a on sam zebrał uznanie za portret faszysty w *Mężczyźnie, którego poślubiłam* (1940) z Joan Bennett. W 1958 roku zagrał również hrabiego Drakulę w filmie *Powrót Drakuli*. Przez całą swoją karierę Lederer, który studiował u Elii Kazana w Actors Studio w Nowym Jorku, poważnie podchodził do aktorstwa teatralnego i często występował zarówno w Nowym Jorku, jak i w innych miejscach. Wystąpił w przedstawieniach scenicznych takich jak *Złoty chłopak* (1937), *Niebo siódme* (1939), *Brak czasu na komedię* (1939), w którym zastąpił Laurence'a Oliviera, *Sztuka jest sztuką* (1942), *Dom lalki* (1944), *Bronie i człowiek* (1950), *Śpiący książę* (1956) i *Dziennik Anny Frank* (1958).

Chociaż w 1941 roku zrobił sobie przerwę od kręcenia filmów, aby skupić się na pracy scenicznej, powrócił na srebrny ekran w 1944 roku, występując w *Głosie wiatru* i *Moście San Luis Rey*, a także w filmach takich jak *Dziennik pokojówki* Jeana Renoira (1946) i *Weekend za milion dolarów* (1948). Po nakręceniu *Kapitulacji* (1950) ponownie zrobił sobie przerwę od Hollywood i powrócił w 1956 roku z *Lizboną* i lekką komedią *Córką ambasadora*. Jego ostatni występ filmowy miał miejsce w *Terror jest człowiekiem* (1959). W latach 50. pełnił funkcję honorowego burmistrza Canoga Park.

Przez kolejne 10 lat pojawiał się w programach telewizyjnych, takich jak *Sally*, *Niezłomni*, *Ben Casey*, *Niebieskie światło*, *Misja: Niemożliwa* i *Ta dziewczyna*. Jego ostatni występ telewizyjny miał miejsce w 1971 roku w odcinku *Diabeł nie jest szydzony* z serialu *Galeria Nocy* Roda Serlinga, w którym ponownie wcielił się w rolę Drakuli z *Powrotu Drakuli*.