(Louise Brooks)

Mary Louise Brooks (14 listopada 1906 – 8 sierpnia 1985) była amerykańską aktorką filmową i tancerką działającą w latach 20. i 30. XX wieku. Obecnie uważana jest za ikonę epoki jazzu i kultury flapperów, częściowo dzięki fryzurze bob, którą pomogła spopularyzować w szczytowym okresie swojej kariery.

Brooks rozpoczęła karierę jako tancerka. Podczas występów w Ziegfeld Follies w Nowym Jorku zwróciła na siebie uwagę Waltera Wangera, producenta z Paramount Pictures, i podpisała pięcioletni kontrakt ze studiem. Występowała w rolach drugoplanowych w różnych filmach Paramount, zanim otrzymała rolę głównej bohaterki w filmie „Żebracy życia” (1928).

Niezadowolona ze swoich przeciętnych ról w hollywoodzkich filmach, Brooks wyjechała do Niemiec w 1929 roku i zagrała w trzech filmach pełnometrażowych, które przyniosły jej międzynarodową sławę: „Puszka Pandory” (1929), „Dziennik zagubionej dziewczyny” (1929) i „Miss Europy” (1930); pierwsze dwa wyreżyserował G.W. Pabst. Do 1938 roku wystąpiła w siedemnastu filmach niemych i ośmiu filmach dźwiękowych.

Po zakończeniu kariery aktorskiej popadła w trudności finansowe i została płatną towarzyszką. Przez kolejne dwie dekady zmagała się z alkoholizmem i skłonnościami samobójczymi.

Po ponownym odkryciu jej filmów przez kinomanów w latach 50. XX wieku, Brooks, która prowadziła życie w odosobnieniu, zaczęła pisać artykuły o swojej karierze filmowej; jej wnikliwe eseje spotkały się z dużym uznaniem. Opublikowała swoje wspomnienia, „Lulu w Hollywood”, w 1982 roku. Trzy lata później zmarła na zawał serca w wieku 78 lat.