(Alexandr Solzhenitsyn)

(Alexandr Solzhenitsyn) - znany z pracy przy tego typu projektach: «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022),

Aleksandr Isajewicz Sołżenicyn (11 grudnia 1918 – 3 sierpnia 2008) był rosyjskim pisarzem. Wybitny dysydent radziecki, Sołżenicyn był gorącym krytykiem komunizmu i przyczynił się do podniesienia globalnej świadomości na temat represji politycznych w Związku Radzieckim, w szczególności systemu Gułag.

Sołżenicyn urodził się w rodzinie, która sprzeciwiła się antyreligijnej kampanii radzieckiej w latach 20. XX wieku i pozostała pobożnymi członkami Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Jednak Sołżenicyn utracił wiarę w chrześcijaństwo, został ateistą i przyjął marksizm-leninizm. Służąc jako kapitan w Armii Czerwonej podczas II wojny światowej, został aresztowany przez Smiersz i skazany na osiem lat pobytu w Gułagu, a następnie na wewnętrzne zesłanie za krytykę radzieckiego przywódcy Józefa Stalina w prywatnym liście. W wyniku doświadczeń w więzieniu i obozach, stopniowo stał się filozoficznie zorientowanym chrześcijaninem prawosławnym.

W wyniku odwilży chruszczowskiej Sołżenicyn został zwolniony i uniewinniony. Podjął się pisania powieści o represjach w Związku Radzieckim i swoich doświadczeniach. Opublikował swoją pierwszą powieść, *Jeden dzień Iwana Denisowicza* w 1962 roku, za zgodą radzieckiego przywódcy Nikity Chruszczowa, która była relacją o represjach stalinowskich. Ostatnim dziełem Sołżenicyna opublikowanym w Związku Radzieckim była *Dom Matriony* w 1963 roku. Po usunięciu Chruszczowa z władzy władze radzieckie próbowały zniechęcić Sołżenicyna do dalszego pisania. Kontynuował pracę nad kolejnymi powieściami i ich publikacją w innych krajach, w tym *Oddział rakowy* w 1966 roku, *W pierwszym kręgu* w 1968 roku, *Sierpień 1914* w 1971 roku i *Archipelag Gułag* w 1973 roku, którego publikacja oburzyła władze radzieckie. W 1974 roku Sołżenicyn stracił radzieckie obywatelstwo i został przetransportowany do Niemiec Zachodnich. W 1976 roku przeprowadził się z rodziną do Stanów Zjednoczonych, gdzie kontynuował pisanie. W 1990 roku, krótko przed rozpadem Związku Radzieckiego, odzyskał obywatelstwo, a cztery lata później powrócił do Rosji, gdzie pozostał do swojej śmierci w 2008 roku.

Został uhonorowany w 1970 roku Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury „za siłę etyczną, z jaką kontynuował niezastąpione tradycje literatury rosyjskiej”, a *Archipelag Gułag* był niezwykle wpływowym dziełem, które „stanowiło bezpośrednie wyzwanie dla państwa radzieckiego” i sprzedało się w nakładzie dziesiątek milionów egzemplarzy.

Sołżenicyn urodził się w Kisłowodsku (obecnie w Kraju Stawropolskim w Rosji). Jego ojciec, Isaakij Siemionowicz Sołżenicyn, pochodził z Rosji, a jego matka, Tajsija Zacharowna (z domu Szczierbak), z Ukrainy. Ojciec Tajsiji wzniósł się z pokornych początków, stając się zamożnym właścicielem ziemskim, nabywając duży majątek w Kubaniu, w północnych podnóżach Kaukazu, a podczas I wojny światowej Tajsija pojechała do Moskwy na studia. Tam poznała i wyszła za mąż za Isaakija, młodego oficera Imperialnej Armii Rosyjskiej pochodzenia kozackiego i również rodaka z regionu Kaukazu. Rodzinne pochodzenie jego rodziców jest żywo opisane w początkowych rozdziałach *Sierpnia 1914* i w późniejszych powieściach z cyklu *Czerwone Koło*…

Źródło: Artykuł „Aleksandr Sołżenicyn” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Alexandr Solzhenitsyn)

Cała filmografia (Alexandr Solzhenitsyn)