(André Baugé)

André Gaston Baugé (ur. 4 stycznia 1893 w Tuluzie, zm. 25 maja 1966 w Clichy-la-Garenne) był francuskim barytonem, związanym z operą i operetką, który w latach 30. XX wieku występował również w filmach.

Syn nauczyciela śpiewu Alphonse'a Baugé oraz sopranistki operetkowej Anny Tariol-Baugé, pobierał lekcje u rodziców, a w prowincjonalnych teatrach Francji występował pod pseudonimem André Grilland.

Zadebiutował w paryskiej Opéra-Comique w 1917 roku w roli Frédérica w „Lakmé”. Jako stały artysta (pensionnaire) Opéra-Comique do 1925 roku wystąpił w rolach: Clément Marot w „La Basoche”, Sylvanus w „Au Beau Jardin de France”, Figaro w „Cyruliku sewilskim”, Escamillo w „Carmen”, Alfio w „Rycerskości wiejskiej”, Don Giovanniego, Clavaroche’a w „Fortunio”, Lescauta w „Manon”, roli tytułowej w „Mârouf, szewc z Kairu”, Ourriasa w „Mireille”, Jeana w „Les noces de Jeannette”, Silvio w „Pajacach”, Pelléasa, d’Orbel w „Traviacie”, Marcela w „Cyganerii” oraz Alberta w „Werterze”. Śpiewał w premierowych wystawieniach w Salle Favart dzieł „Béatrice”, „Masques et Bergamasques” oraz „Véronique”. W 1925 roku w Operze Paryskiej wystąpił jako Germont w „Traviacie” i w roli tytułnej w „Mârouf”, a rok wcześniej śpiewał jako Escamillo w Monte Carlo.

W 1925 roku wystąpił we francuskiej premierze „Monsieur Beaucaire”, po czym zwrócił się ku komedii muzycznej i operetce wiedeńskiej. Nastąpiła seria występów w tym gatunku: „Venise” (wraz z matką) w 1927 roku, „Paganini” w 1928, „Vouvray” w 1929 (do którego napisał tekst), „Le Clown amoureux” w 1929, „Robert le Pirate” w 1929, „Cinésonor” w 1930 (również jako autor tekstu), „Nina-Rosa” w 1931, „Valses de Vienne” w 1933, „Au temps des Merveilleuses” w 1934, „Au soleil du Mexique” w 1935 oraz „Le Chant du tzigane” w 1937.

W kinie wystąpił w „La Route est belle”, jednym z pierwszych filmów dźwiękowych (1929–1930, muzyka Szulca), oraz w innych produkcjach aż do 1935 roku, kiedy powrócił do teatru. Oprócz współtworzenia librett kilku produkcji („Vouvray”, „Cinésonor”), zaprojektował okładkę partytury do „Venise” Richepina. Przez pewien czas pełnił funkcję dyrektora Trianon-Lyrique w Paryżu.

Był autorem libretta trzyaktowej opéra-bouffe zatytułowanej „Tableaux Beaumarchais”, do której wykorzystał muzykę Rossiniego w aranżacji Eugène'a Coolsa (1877-1936); utwór ten miał premierę w Théâtre des Variétés w Marsylii w 1931 roku. Po wojnie wykładał w École Normale, a w 1958 roku powrócił do teatru w roli Johanna Straussa seniora w „Valses de Vienne”. Pozostawił nagrania arii z wielu swoich ról, z których część została wydana ponownie na płytach CD.

Jego żoną była śpiewaczka Suzanna Laydeker (występująca również jako Laydeker-Baugé, zmarła w 1980 roku).