(Jorge Di Lauro)

Jorge Di Lauro urodził się 13 grudnia 1919 roku w Buenos Aires w Argentynie. W 1936 roku ukończył studia inżynierskie na Uniwersytecie w Buenos Aires. Niezwłocznie udał się do Stanów Zjednoczonych, gdzie wstąpił do szkoły filmowej na Southern University w Kalifornii, a następnie do szkoły inżynierii elektrycznej, w której dwa lata później uzyskał licencjat w tej specjalności, co pozwoliło mu podjąć pracę w studiach nagraniowych RCA w Hollywood. W 1939 roku powrócił do Argentyny i pracował jako reżyser dźwięku w studiach San Miguel w Buenos Aires. Funkcję tę pełnił przy słynnym filmie Lucasa Demare'a „La Guerra Gaucha” (1942), za który zyskał uznanie jako dźwiękowiec. Do Chile przybył w 1944 roku, zatrudniony przez państwową firmę produkcyjną Chile Films na tym samym stanowisku. Pozostał na nim przez kilka lat, odpowiadając za dźwięk w ponad dwudziestu tytułach, w tym w filmach fabularnych i dokumentalnych, zarówno dla państwowego producenta, jak i dla niezależnych filmowców.

Poślubił aktorkę, reżyserkę i wszechstronną artystkę Nieves Yankovic; cała jego późniejsza twórczość była z nią powiązana. Udało im się nawiązać doskonałą więź nie tylko w sferze uczuciowej, ale także artystycznej i etycznej, co w krajowym przemyśle filmowym jest rzadkością. Z ich wspólnej pracy wyróżnia się słynny dokument „Andacollo”, który krytycy wskazali jako tytuł kluczowy dla rozwoju lokalnej sztuki dokumentalnej. W 1974 roku, podczas kręcenia dokumentu „Año Santo Chileno”, został aresztowany na rozkaz dyktatury wojskowej. Jego operator, Jorge Müller, został zabrany do ośrodków tortur; jego ślad zaginął i do dnia dzisiejszego nie wiadomo, co się z nim stało. Wpływ tego zaginięcia sprawił, że duet filmowy nigdy więcej nie nakręcił żadnego filmu. Di Lauro skupił się wówczas na nauczaniu, a później na działalności związkowej. Wraz z żoną pielęgnował w swojej pracy to, co nazywano „świętością rzemiosła”, pozostając wiernym swoim chrześcijańskim i humanistycznym przekonaniom.

Zmarł 16 maja 1990 roku.