(Karl Bartos)

Karl Bartos (ur. 31 maja 1952 r.) to niemiecki muzyk i kompozytor, znany z wkładu w działalność zespołu muzyki elektronicznej Kraftwerk.

Karlheinz Bartos urodził się 31 maja 1952 r. w Marktschellenberg w Niemczech; został nazwany na cześć swoich dziadków, Karla i Heinza. W latach 1965–1975 występował jako perkusista w szkolnym zespole The Jokers (później, w 1975 roku, The Jolly Jokers) pod pseudonimem Carlos Bartos. Między 1975 a 1990 rokiem, wraz z Wolfgangiem Flürem, był członkiem zespołu muzyki elektronicznej Kraftwerk. Ten skład grupy pozostaje najbardziej stabilnym i produktywnym w całej historii zespołu. Został pierwotnie zaangażowany do gry podczas amerykańskiej trasy koncertowej promującej album „Autobahn”, podczas której zmienił imię na „Karl”. Wynikało to z faktu, że imiona członków zespołu były wyświetlane na scenie neonami, a imię „Karlheinz” zostało uznane za zbyt długie, a tym samym zbyt kosztowne przez lidera Kraftwerk, Ralfa Hüttera. Oprócz gry na instrumentach perkusyjnych, Bartos został uznany za współautora utworów na albumach „The Man-Machine”, „Computer World” oraz „Electric Café”, na którym zaśpiewał również jeden utwór solowy.

Bartos opuścił Kraftwerk w sierpniu 1990 roku, rzekomo sfrustrowany powolnym tempem prac zespołu, co było wynikiem coraz większego perfekcjonizmu założycieli grupy, Ralfa Hüttera i Floriana Schneidera. Karl Bartos zasugerował ten fakt w wywiadzie zatytułowanym „I was a Robot”, który jest częścią filmu dokumentalnego „Kraftwerk and the Electronic Revolution”.

W 1992 roku Bartos założył projekt Elektric Music. W ramach tego przedsięwzięcia wydał w 1993 roku utrzymany w stylistyce Kraftwerk album „Esperanto”, a następnie w 1998 roku bardziej gitarowy „Electric Music”. W przerwie między tymi albumami Bartos współpracował z Bernardem Sumnerem i Johnnym Marrem przy albumie zespołu Electronic „Raise the Pressure” z 1996 roku oraz współtworzył materiały z Andym McCluskeym z OMD, które pojawiły się zarówno na „Esperanto”, jak i na albumie „Universal” grupy OMD. W 1998 roku wyprodukował także album szwedzkiego zespołu synth-popowego Mobile Homes, utrzymany w stylu jego pracy z Electronic: pop gitarowy z delikatnymi nawiązaniami syntetycznymi. Zostało to odebrane jako wielkie rozczarowanie przez fanów synth-popu, jednak płyta sprzedała się lepiej niż jakikolwiek z ich poprzednich albumów i została wykorzystana w reklamie linii lotniczych.

W 1992 roku projekt Elektric Music został poproszony o remix utworu „Planet Rock” Afriki Bambaataa na potrzeby albumu z remiksami. „Planet Rock” był przedmiotem ugody pozasądowej pomiędzy Kraftwerk a szefem wytwórni Tommy Boy Records, Tomem Silvermanem, ponieważ utwór wykorzystuje znaczące fragmenty kompozycji „Trans-Europe Express” oraz „Numbers” zespołu Kraftwerk.

W 2003 roku, występując pod własnym nazwiskiem, wydał synth-popowy album „Communication”, zawierający takie utwory jak „I'm the Message”, „Camera” i „Ultraviolet”.

W 2007 roku jego muzyka stała się ścieżką dźwiękową do filmu dokumentalnego „Moebius Redux – A Life in Pictures”, poświęconego grafikowi Jeanowi Giraudowi.

Na początku 2008 roku Karl Bartos ogłosił otwarcie pierwszej edycji audiowizualnej wystawy „Crosstalk” dla publiczności w sekcji „white cube” na swojej oficjalnej stronie internetowej. Program obejmuje 21 filmów, remiksów, wersji coverowych i mash-upów z Szwecji, Belgii, Holandii, Niemiec, Wielkiej Brytanii, USA i Japonii.

W marcu 2011 roku Karl Bartos wydał aplikację na iPhone’a o nazwie Mini-Composer. Jest to prosty sekwencer 16-stopniowy z syntezatorem czterech podstawowych fal. Aplikacja została zaprojektowana wspólnie z japońskim artystą Masayuki Akamatsuem, a producentem wykonawczym był Jean-Marc Lederman.

Źródło: Artykuł „Karl Bartos” z angielskiej Wikipedii, udostępniony na licencji CC-BY-SA 3.0.