(Miklós Jancsó)

Miklós Jancsó (27 września 1921 – 31 stycznia 2014) był węgierskim reżyserem filmowym i scenarzystą. Jancsó zdobył międzynarodowy rozgłos od połowy lat 60. XX wieku, tworząc takie dzieła jak „Obława” (Szegénylegények, 1965), „Czerwoni i Biali” (Csillagosok, katonák, 1967) oraz „Czerwony psalm” (Még kér a nép, 1971). Filmy Jancsó charakteryzują się stylizacją wizualną, elegancko choreografowanymi ujęciami, długimi planami, osadzeniem w okresach historycznych i wiejskich sceneriach oraz brakiem psychoanalizy. Częstym motywem jego filmów jest nadużywanie władzy. Jego prace są często alegorycznymi komentarzami do Węgier pod rządami komunizmu i okupacji radzieckiej, choć niektórzy krytycy wolą podkreślać uniwersalny wymiar poszukiwań Jancsó. Pod koniec lat 60., a zwłaszcza w latach 70., twórczość Jancsó stawała się coraz bardziej stylizowana i jawnie symboliczna.

Otrzymał pięć nominacji do nagrody dla najlepszego reżysera na Festiwalu Filmowym w Cannes, zdobywając ją w 1972 roku za „Czerwony psalm”. W 1973 roku został uhonorowany prestiżową węgierską Nagrodą Kossutha. Nagrody za całokształt twórczości otrzymał w 1979 roku w Cannes oraz w 1990 roku w Wenecji.

Powyższy opis pochodzi z artykułu o Miklósie Jancsó w Wikipedii, na licencji CC-BY-SA; pełna lista autorów dostępna jest w Wikipedii.