(Justino Díaz)

(Justino Díaz) - znany z pracy przy tego typu projektach: «La familia Figueroa: una dinastía musical» (2015), «La familia Figueroa: una dinastía musical» (2015),

Justino Díaz (ur. 29 stycznia 1940 r.) to portorykański basbaryton operowy. W 1963 roku Díaz zwyciężył w corocznym konkursie organizowanym przez Metropolitan Opera w Nowym Jorku, stając się pierwszym Portorykańczykiem, który otrzymał takie wyróżnienie, a w konsekwencji zadebiutował w tej operze w październiku 1963 roku jako Monterone w „Rigoletcie” Verdiego.

Díaz urodził się w San Juan, stolicy Portoryko, ale mieszkał i dorastał w miejscowości Cataño. Uczęszczał do podstawówki Robinson, gdzie w wieku 8 lat zaczął brać udział w szkolnych występach jako śpiewak. W swojej pierwszej szkolnej sztuce, mając 10 lat, zaśpiewał piosenkę „Old Black Joe”, która stała się jego ulubioną. Po ukończeniu szkoły podstawowej Díaz uczęszczał do University of Puerto Rico High School w Río Piedras. W szkole średniej brał lekcje śpiewu i uczestniczył w różnych prezentacjach artystycznych na terenie całej wyspy.

Díaz dołączył do chóru Uniwersytetu Portorykańskiego pod kierownictwem Augusto Rodrígueza, w którym śpiewał jako solista. Jego debiut operowy miał miejsce w 1957 roku w roli Bena w operze „Telefon” (L'Amour à trois) Gian Carlo Menottiego. Niedługo potem Díaz zapisał się do New England Conservatory w Massachusetts. Jednym z jego profesorów był Boris Goldovsky, który wywarł ogromny wpływ na jego karierę. Díaz zadebiutował zawodowo jako śpiewak operowy w Opera Theater of New England. W 1960 roku Goldovsky zaprosił Díaza do swojej kompanii operowej na trasę obejmującą 20 stanów. Po zakończeniu tournée wystartował w konkursie organizowanym w Metropolitan Opera House, zajmując trzecie miejsce w regionie Nowej Anglii.

Po ukończeniu studiów w konserwatorium Díaz przeprowadził się do Nowego Jorku. Goldovsky zarekomendował, aby reprezentował go agent talentów Hans J. Hoffman. Wkrótce Díaz zaczął śpiewać u boku innych artystów w American Opera Society. Występował również z Rochester Philharmonic Orchestra oraz Boston Symphony Orchestra.

29 marca 1963 roku Díaz zwyciężył w przesłuchaniach National Council Auditions w Metropolitan Opera, stając się „pierwszym” Portorykańczykiem, który zdobył to wyróżnienie. W rezultacie w październiku 1963 roku zadebiutował w Metropolitan Opera jako Monterone w „Rigoletcie” Verdiego. W Metropolitan Opera wystąpił łącznie 400 razy w 28 rolach, a jego ostatnim pojawieniem się na tej scenie był rok 1994, kiedy to wcielił się w postać barona Scarpii w „Tosce”.

Wśród oper, w których występował Díaz, znajdują się m.in.: Opera Paryska, Wiedeńska Opera Państwowa, Festiwal w Salzburgu, Opera w Spoleto, Opera Rzymska, Royal Opera House w Covent Garden, Teatro Colón w Buenos Aires, Teatro de la Zarzuela w Madrycie oraz Gran Teatre del Liceu w Barcelonie. W 1966 roku pomógł w inauguracji Lincoln Center w Nowym Jorku, występując u boku Leontyne Price w wieczorze otwarcia podczas spektaklu „Antoni i Kleopatra” Samuela Barbera.

Basbaryton wystąpił w La Scali w dwóch operach Rossiniego: „Oblężenie Koryntu” (z Beverly Sills i Marilyn Horne, 1969) oraz „Kamień próbny” (w Piccola Scala Arturo Toscanini, 1983). W New York City Opera zadebiutował w 1973 roku w dodekafonicznej operze „Beatrix Cenci” Ginastery, występując u boku Arlene Saunders. ...

Źródło: Artykuł „Justino Díaz” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła (Justino Díaz)

Cała filmografia (Justino Díaz)