Eric Savin (Eric Savin)

Eric Savin (Eric Savin) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Tell No One» (2006), «Nie mów nikomu» (2006), «Secret Agents» (2004), «Tajni agenci» (2004), «Come Undone» (2000),

Éric Savin (urodzony w Dijon 14 listopada 1964 r.) jest francuskim aktorem filmowym i telewizyjnym.

Savin pochodzi z rodziny związanej z rugby, co sprawiało, że bardziej interesowała go kariera sportowa. Jednak silne przekonanie skłoniło go do wyjazdu do Paryża, aby spróbować swoich sił w aktorstwie. W latach 1985–1988 pracował jako pracownik administracyjny w szpitalu Bichat w Paryżu, a następnie zdał egzamin do klasy wolnej w szkole aktorskiej Cours Florent. Podczas jednego z przesłuchań poznał Xaviera Durringera (dramaturga, scenarzystę i filmowca), z którym współpracuje do dziś.

Zadebiutował na scenie w 1989 roku w sztuce „Lorenzaccio” (autorstwa Alfreda de Musset) w reżyserii Francisa Hustera. Bertrand Tavernier powierzył mu pierwszą rolę filmową w 1992 roku jako inspektora Leforta w filmie „L.627”. Od tego czasu występował naprzemiennie w teatrze, telewizji i kinie. Pierwsze sukcesy teatralne odniósł w spektaklach Durringera, takich jak „La Petite Entaille” w 1991 roku czy „Sureur” w 1997 roku, prezentowanych na Festiwalu w Awinionie.

W 1993 roku wystąpił wraz z aktorką Karin Viard w „La nage indienne” (Pływanie indyjskie), pierwszym pełnometrażowym filmie Durringera. Następnie zagrał w kilku rolach drugoplanowych, w tym jako Giordano w filmie „Emmène-moi” (Zabierz mnie) Michela Spinosy, wyróżnionym na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie, oraz jako kapitan Conan ponownie u Taverniera w 1996 roku. Kolejno wystąpił w „J'ai horreur de l'amour” (Nienawidzę miłości) Laurence Ferreira Barbosa w 1997 roku, a w 1998 roku w filmie społecznym „Une minute de silence” (Minuta ciszy), debiucie pełnometrażowym Florenta Emilio Siri. W 1997 roku powrócił do współpracy z Durringerem w filmie gangsterskim „J'irai au paradis car l'enfer est ici” (Pójdę do nieba, bo piekło jest tutaj).

Otrzymał nominację do nagrody Sept d'or za rolę rozwiedzionego ojca, który porywa córkę w telewizyjnym filmie „Vacances volées” (Skradzione wakacje) w reżyserii Oliviera Panchota. Współpracował z wieloma twórcami i reżyserami, zarówno w krótkich, jak i pełnometrażowych formach, m.in. z Laurentem Firode („Les astres” (Gwiazdy) w 1998 r., „Happenstance” (Efekt motyla) w 2000 r.), z Pierre-Erwanem Guillaume w „Bonne résistance à la douleur” (Dobra odporność na ból) w 1999 r. i „L'Ennemi naturel” (Naturalny wróg) w 2004 r. Wystąpił również u Lyčče Boukhitine w krótkometrażowym filmie „La Vielle barrière” (Stara bariera), który zdobył nagrodę jury na festiwalu w Clermont-Ferrand w 1998 roku. Wreszcie w 2002 roku zagrał w słynnym krótkim metrażu „Squash” w reżyserii Lionela Bailliu, który zdobył wiele nagród na festiwalach na całym świecie, w tym nagrodę za interpretację w Clermont-Ferrand. Lionel Bailliu otrzymał w 2004 roku nominację do Oscara w kategorii Najlepszy Krótkometrażowy Film Aktorski. Ta rola sprawiła, że Éric Savin otrzymał główną rolę kompulsywnego, dominującego szefa w pełnometrażowej adaptacji z 2006 roku zatytułowanej „Fair Play”, gdzie dzieli ekran z Marion Cotillard i Benoît Magimel. ...

Źródło: Artykuł „Éric Savin” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła Eric Savin (Eric Savin)

Cała filmografia Eric Savin (Eric Savin)