(Jean-Paul Enthoven)

Jean-Paul Enthoven (ur. 11 stycznia 1949 r.) jest francuskim wydawcą i dziennikarzem.

Urodzony w Mascarze w pobliżu Oranu w Algierii Francuskiej, Enthoven pochodzi z żydowskiej rodziny z klasy średniej. Jego matka nazywała się z domu Gilberte Tordjman, a ojciec, Edmond Enthoven, był biznesmenem, który zdobył majątek na nieruchomościach i zarządzaniu kinami. W tym całkowicie agnostycznym żydowskim środowisku rodzinnym jego socjalizacja polityczna odbywała się w atmosferze silnie republikańskiej, przywiązanej do kwestii moralnych, takich jak obrona praw człowieka, a wzorcem politycznym był dla niego Clemenceau.

Jego rodzina była powiązana z orańską elitą intelektualną, w szczególności z filozofem André Bénichou, dyrektorem kursu Descartes, w którym podczas wojny algierskiej uczestniczyło wielu francuskich akademików. Dzięki temu jego rodzice zbliżyli się do Pierre'a Nory, który pomógł ich synowi, gdy ten został internatem w Lycée Lakanal w Sceaux. Jean-Paul Enthoven był wówczas bardzo blisko z „rodziną Nory”, z której „cyceronem” był Pierre Nora.

Po ukończeniu lycée Buffon trafił do lycée Janson-de-Sailly, gdzie uczęszczał na lekcje filozofii Maurice'a Clavela. Ten ostatni dostrzegł go wśród najlepszych uczniów w klasie i zapoznał go z Gabrielem Marcelem, a przede wszystkim z Pierre'em Boutangiem, którego wpływ wprawił go na pewien czas w stan „nienawiści do samego siebie”.

Następnie studiował na Wydziale Literatury na Sorbonie w Paryżu oraz na Wydziale Prawa w Paryżu. Uzyskał dyplom z historii, dyplom Instytutu Studiów Politycznych oraz stopień DES z prawa publicznego i nauk politycznych.

Choć zakorzeniony po lewej stronie, ominął go maj 1968 roku, gdyż literaturze przedłożył debaty ideologiczne. Lektury w wydawnictwie Éditions Gallimard około 1971/1972 roku dały mu okazję do poznania Raymonda Arona. Choć nie został jego uczniem, Aron skłonił go do bardzo szybkiego odcięcia się od marksizmu, do którego wcześniej przywiodły go lektury. Określał siebie jako spinozo-nietzscheańczyka, gdy w 1973 roku został asystentem Maurice'a Duvergera na Sorbonie. Będąc asystentem na Uniwersytecie Paryż I – Panthéon Sorbonne w latach 1973–1975, poznał młodego filozofa, który właśnie wrócił z Bangladeszu, Bernarda-Henriego Lévy'ego. Ulegając urokowi absolwenta École Normale Supérieure, przedstawił go jesienią 1974 roku swojemu przyjacielowi Gillesowi Hertzogowi, który w ten sposób włączył się w życie efemerycznego dziennika L'Imprévu (styczeń–luty 1975). Mimo niepowodzenia dziennika Bernarda-Henriego Lévy'ego, przyjaźń trójki przyjaciół zacieśniła się do tego stopnia, że przypominali prawdziwe „rodzeństwo”, w którym Jean-Paul Enthoven był, za własnymi słowami, „ministrem spraw wewnętrznych Bernarda, a Gilles jego sekretarzem stanu ds. zagranicznych”.

W tym samym czasie więzi z Pierre'em Norą sprowadziły go do kontaktu z Jeanem Danielem i redakcją Le Nouvel Observateur. ...

Źródło: Artykuł „Jean-Paul Enthoven” z angielskiej Wikipedii, licencja CC-BY-SA 3.0.