(Natacha Rambova)

Natacha Rambova (Winifred Shaughnessy, 19 stycznia 1897 – 5 czerwca 1966) była amerykańską projektantką kostiumów i scenografką filmową, najbardziej znaną z małżeństwa z Rudolph Valentino. Choć łączyło ich wiele wspólnych zainteresowań, takich jak sztuka, poezja i spirytyzm, koledzy Valentino uważali, że sprawowała ona zbyt dużą kontrolę nad jego pracą i obarczali ją winą za kilka kosztownych porażek. W późniejszym życiu kontynuowała działalność spirytystyczną oraz studiowała egiptologię. Kiedy Cecil B. DeMille zatrudnił Kosloffa jako aktora i projektanta kostiumów do hollywoodzkich filmów, to Rambova wykonywała większość prac twórczych oraz badań historycznych. Kosloff kradł następnie jej szkice i przypisywał sobie ich autorstwo. Partnerstwo z Kosloffem, zarówno w sferze zawodowej, jak i osobistej, było burzliwe. Był on człowiekiem kontrolującym i przemocowym, mającym wiele innych kochanek; raz postrzelił ją w nogę, gdy próbowała go opuścić. Gdy Kosloff zaczął pracować dla rosyjskiej producentki filmowej Alli Nazimovej w Metro Pictures Corporation (później MGM), wysłał Rambovą, aby zaprezentowała niektóre projekty. Nazimova poprosiła o pewne poprawki i była pod ogromnym wrażeniem, gdy Rambova potrafiła wprowadzić te zmiany natychmiast, własnoręcznie. Zaproponowała jej więc stanowisko w zespole produkcyjnym jako dyrektor artystycznej i projektantka kostiumów, co pozwoliło jej w końcu odejść od Kosloffa. Pierwszym filmem Rambovej dla Nazimovej był „Billions” (1920), a następnie „Uncharted Seas” (1921), podczas którego po raz pierwszy poznała Rudolph Valentino; wspólnie pracowali nad filmem „Kamila”. Choć Valentino był nadal żonaty z amerykańską aktorką filmową Jean Acker, w ciągu roku zamieszkał z Rambovą, tworząc relację opartą bardziej na przyjaźni i wspólnych zainteresowaniach niż na porozumieniu emocjonalnym czy zawodowym. Pobrali się oficjalnie 14 marca 1923 roku. Od 1927 roku Rambova prowadziła elityczny salon krawiecki na Piątej Alei, aż do 1934 roku, kiedy podczas podróży do Europy poznała swojego drugiego męża, Álvaro de Urzaiza, hiszpańskiego arystokratę wykształconego w Wielkiej Brytanii; wspólnie zamieszkali na wyspie Majorka. Podczas hiszpańskiej wojny domowej Urzaiz opowiedział się po profaszystowskiej stronie nacjonalistów, zostając dowódcą marynarki wojennej. Rambova uciekła do Nicei, gdzie w wieku 40 lat doznała zawału serca. Wkrótce potem rozwiodła się z Urzaizem. Pozostała we Francji aż do inwazji nazistów, po której wróciła do Nowego Jorku. W latach 40. wzrosło jej zainteresowanie metafizyką i wspierała Fundację Bollingen, dzięki której wierzyła, że może dostrzec swoje poprzednie życie w Egipcie. Publikowała artykuły na temat uzdrawiania i astrologii oraz pomagała w odczytywaniu starożytnych skarabeuszy i inskrypcji grobowych, co doprowadziło ją do zredagowania serii zatytułowanej „Teksty egipskie i reprezentacje religijne”. W swoim mieszkaniu prowadziła również zajęcia z mitologii, symboliki i religii porównawczej. W połowie lat 60. zapadła na twardzinę, w wyniku czego stała się niedożywiona i zaczęła miewać urojenia. Kuzyn zabrał ją do Pasadeny w Kalifornii, gdzie zmarła na zawał serca 5 czerwca 1966 roku w wieku 69 lat. Jej prochy zostały rozsypane w Arizonie.