(Maria Antonietta Macciocchi)

Maria Antonietta Macciocchi (23 lipca 1922 – 15 kwietnia 2007) była włoską dziennikarką, pisarką, feministką i politykiem. W 1968 roku została wybrana do włoskiego parlamentu jako kandydatka Włoskiej Partii Komunistycznej, a w 1979 roku do Parlamentu Europejskiego jako kandydatka Partii Radykalnej.

Macciocchi urodziła się w Isola del Liri w rodzinie antyfaszystowskiej. Podczas niemieckiej okupacji Rzymu wstąpiła do konspiracyjnej Włoskiej Partii Komunistycznej (PCI). W 1950 roku została redaktorką partyjnego pisma dla kobiet „Vie Nuove”, a następnie redagowała finansowany przez PCI magazyn feministyczny „Noi donne”. Dołączyła do „l'Unità”, gazety założonej przez Antonia Gramsciego, gdzie pełniła funkcję korespondentki zagranicznej w Algierze i Paryżu. W latach 60. wykładała na Uniwersytecie w Vincennes we Francji, a jej książka „Pour Gramsci” przyczyniła się do upowszechnienia myśli Gramsciego wśród francuskich intelektualistów.

Po powrocie do Włoch w 1968 roku, aby wystartować w wyborach generalnych jako kandydatka z Neapolu, prowadziła korespondencję z Louisem Althusserem na temat warunków życia klasy robotniczej oraz lokalnego zarządzania partią. Mimo że została wybrana, publikacja tej korespondencji sprawiła, że PCI nie wystawiła jej ponownie w wyborach w 1972 roku. Podróżowała do Chin dla „l'Unità”, a w powstałej w wyniku tej podróży książce „Dalla Cina: dopo la rivoluzione culturale” chwaliła rewolucję kulturalną. W 1977 roku została wydalona z PCI za wspieranie maoistów w Bolonii.

W 1979 roku została wybrana członkiem Parlamentu Europejskiego (MEP) z listy Partii Radykalnej.

Macciocchi łączyła pracę eurodeputowanej z działalnością dziennikarską, pisząc dla najważniejszych gazet, takich jak „Corriere della Sera”, „Le Monde” i „El Pais”, artykuły z najróżniejszych zakątków świata – od Kambodży po Iran i Jerozolimę. W 1992 roku prezydent Francji François Mitterrand odznaczył ją Orderem Legii Honorowej. W tym samym roku spotkała się z papieżem Janem Pawłem II, który zafascynował ją swoją charyzmą. Napisała o papieżu w książce „Le donne secondo Wojtyla” (Kobiety według Wojtyły) – nieoczekiwanej publikacji, która wzbudziła wiele kontrowersji ze względu na jej „konwersję” z wielbicielki Mao Zedonga w wielbicielkę papieża.

W latach 90. Macciocchi ograniczyła działalność dziennikarską, aby skoncentrować się na pisaniu książek. Opublikowała prace poświęcone historii Neapolu z końca XVIII wieku oraz wydarzeniom związanym z Republiką Neapolitańską. W 1993 roku wydała „Cara Eleonora”, dedykowaną Eleonorze Fonseca Pimentel, a w 1998 roku ukazała się książka „L'amante della rivoluzione”, poświęcona postaci Luisy Sanfelice.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 1994 roku Macciocchi startowała z list Patto Segni, jednak nie została wybrana.