(Hélène Cixous)

(Hélène Cixous) - Scenarzysta, znana z pracy przy takich projektach: «The Castaways of the Fol Espoir» (2014), «Les Naufragés du Fol Espoir» (2014), «Les Naufragés du Fol Espoir» (2014), «Les Naufragés du Fol Espoir» (2014), «Vincennes, l'université perdue» (2016),

Hélène Cixous (ur. 5 czerwca 1937 r.) jest francuską pisarką, dramaturgką i krytyczką literacką. W swojej karierze akademickiej była przede wszystkim związana z Centre universitaire de Vincennes (dzisiejszy Uniwersytet Paryża VIII), który współzałożyła w 1969 roku i w którym stworzyła pierwsze na europejskim uniwersytecie centrum studiów nad kobietami. Znana z eksperymentalnego stylu pisania oraz ogromnej wszechstronności jako pisarka i myślicielka, napisała ponad siedemdziesiąt książek obejmujących wiele gatunków: teatr, teorię literacką i feministyczną, krytykę sztuki, autobiografię oraz prozę poetycką.

Zauważono ją po raz pierwszy w 1969 roku dzięki jej pierwszej powieści „Dedans” (Wewnątrz), półautobiograficznemu dziełu, które zdobyło Prix Médicis i zgłębiało tematykę tożsamości, pamięci, śmierci oraz pisania. Najbardziej znana jest być może z artykułu z 1976 roku „Śmiech Meduzy”, który ugruntował jej pozycję jako jednej z wczesnych myślicielek feminizmu poststrukturalnego. Współpracowała z wieloma artystami i reżyserami, takimi jak Adel Abdessemed, Pierre Alechinsky, Simone Benmussa, Jacques Derrida, Simon Hantaï, Daniel Mesguich i Ariane Mnouchkine. Uznaje się ją za silną kandydatkę do Literackiej Nagrody Nobla.

Cixous urodziła się w Oranie w francuskiej Algierii w żydowskiej rodzinie; jej rodzicami byli Eve Cixous z domu Klein (1910–2013) oraz Georges Cixous (1909–1948). Georges Cixous, lekarz, który napisał rozprawę doktorską na temat gruźlicy, zmarł na tę chorobę w 1948 roku. Po jego śmierci Eve Cixous została położną w Algierze, „aż do swojej wydalenia wraz z ostatnimi francuskimi lekarzami i położnymi w 1971 roku”. Brat Cixous, Pierre, „student medycyny i zwolennik niepodległości Algierii”, został skazany na śmierć w 1961 roku przez Organisation armée secrète, a później dołączył do Cixous w Bordeaux. Jej matka i brat powrócili do Algierii po uzyskaniu przez kraj niepodległości w 1962 roku. Zostali aresztowani, a Cixous „wywalczyła ich zwolnienie z pomocą prawnika Ahmeda Ben Belli”.

W 1955 roku Cixous wyszła za mąż za Guya Bergera, z którym miała troje dzieci: Anne-Emmanuelle (ur. 1958), Stéphane'a (1960–1961) i Pierre-François (ur. 1961). Cixous i Berger rozwiedli się w 1964 roku.

W 1959 roku Cixous uzyskała agrégation z języka angielskiego, a w 1968 roku stopień Doctorat ès lettres. W tym czasie jej głównym obszarem zainteresowań była literatura angielska oraz twórczość Jamesa Joyce'a. W 1962 roku Cixous została assistante na Uniwersytecie w Bordeaux, od 1965 do 1967 roku pełniła funkcję maître assistante na Sorbonie, a w 1967 roku mianowano ją maître de conférence na Uniwersytecie Paryża Nanterre.

W 1968 roku, po studentach zamieszkach we Francji, Cixous została powołana do założenia Uniwersytetu Paryża VIII, „stworzonego, by służyć jako alternatywa dla tradycyjnego francuskiego środowiska akademickiego”. W 1974 roku Cixous założyła pierwsze w Europie uniwersyteckie centrum studiów nad kobietami. Jest profesorem na Uniwersytecie Paryża VIII oraz w European Graduate School w Saas-Fee w Szwajcarii.

W 1968 roku Cixous opublikowała swoją rozprawę doktorską „L'Exil de James Joyce ou l'Art du remplacement” (Wygnanie Jamesa Joyce'a, czyli sztuka zastępowania), a w roku następnym swoją pierwszą powieść „Dedans” (Wewnątrz) – półautobiograficzne dzieło, które zdobyło Prix Médicis. ...

Najważniejsze dzieła (Hélène Cixous)

Cała filmografia (Hélène Cixous)