(Hélène Cixous)

(Hélène Cixous) - Writer znana z pracy przy takich projektach: «The Castaways of the Fol Espoir» (2014), «Les Naufragés du Fol Espoir» (2014),

Hélène Cixous (ur. 5 czerwca 1937 r.) jest francuską pisarką, dramaturgką i krytyczką literacką. W swojej karierze akademickiej była przede wszystkim związana z Centre universitaire de Vincennes (dzisiejszy Uniwersytet Paryża VIII), który współzałożyła w 1969 roku i w którym stworzyła pierwsze na europejskim uniwersytecie centrum studiów nad kobietami. Znana z eksperymentalnego stylu pisania oraz ogromnej wszechstronności jako pisarka i myślicielka, napisała ponad siedemdziesiąt książek obejmujących wiele gatunków: teatr, teorię literacką i feministyczną, krytykę sztuki, autobiografię oraz prozę poetycką.

Zauważono ją po raz pierwszy w 1969 roku dzięki jej pierwszej powieści „Dedans” (Wewnątrz), półautobiograficznemu dziełu, które zdobyło Prix Médicis i zgłębiało tematykę tożsamości, pamięci, śmierci oraz pisania. Najbardziej znana jest być może z artykułu z 1976 roku „Śmiech Meduzy”, który ugruntował jej pozycję jako jednej z wczesnych myślicielek feminizmu poststrukturalnego. Współpracowała z wieloma artystami i reżyserami, takimi jak Adel Abdessemed, Pierre Alechinsky, Simone Benmussa, Jacques Derrida, Simon Hantaï, Daniel Mesguich i Ariane Mnouchkine. Uznaje się ją za silną kandydatkę do Literackiej Nagrody Nobla.

Cixous urodziła się w Oranie w francuskiej Algierii w żydowskiej rodzinie; jej rodzicami byli Eve Cixous z domu Klein (1910–2013) oraz Georges Cixous (1909–1948). Georges Cixous, lekarz, który napisał rozprawę doktorską na temat gruźlicy, zmarł na tę chorobę w 1948 roku. Po jego śmierci Eve Cixous została położną w Algierze, „aż do swojej wydalenia wraz z ostatnimi francuskimi lekarzami i położnymi w 1971 roku”. Brat Cixous, Pierre, „student medycyny i zwolennik niepodległości Algierii”, został skazany na śmierć w 1961 roku przez Organisation armée secrète, a później dołączył do Cixous w Bordeaux. Jej matka i brat powrócili do Algierii po uzyskaniu przez kraj niepodległości w 1962 roku. Zostali aresztowani, a Cixous „wywalczyła ich zwolnienie z pomocą prawnika Ahmeda Ben Belli”.

W 1955 roku Cixous wyszła za mąż za Guya Bergera, z którym miała troje dzieci: Anne-Emmanuelle (ur. 1958), Stéphane'a (1960–1961) i Pierre-François (ur. 1961). Cixous i Berger rozwiedli się w 1964 roku.

W 1959 roku Cixous uzyskała agrégation z języka angielskiego, a w 1968 roku stopień Doctorat ès lettres. W tym czasie jej głównym obszarem zainteresowań była literatura angielska oraz twórczość Jamesa Joyce'a. W 1962 roku Cixous została assistante na Uniwersytecie w Bordeaux, od 1965 do 1967 roku pełniła funkcję maître assistante na Sorbonie, a w 1967 roku mianowano ją maître de conférence na Uniwersytecie Paryża Nanterre.

W 1968 roku, po studentach zamieszkach we Francji, Cixous została powołana do założenia Uniwersytetu Paryża VIII, „stworzonego, by służyć jako alternatywa dla tradycyjnego francuskiego środowiska akademickiego”. W 1974 roku Cixous założyła pierwsze w Europie uniwersyteckie centrum studiów nad kobietami. Jest profesorem na Uniwersytecie Paryża VIII oraz w European Graduate School w Saas-Fee w Szwajcarii.

W 1968 roku Cixous opublikowała swoją rozprawę doktorską „L'Exil de James Joyce ou l'Art du remplacement” (Wygnanie Jamesa Joyce'a, czyli sztuka zastępowania), a w roku następnym swoją pierwszą powieść „Dedans” (Wewnątrz) – półautobiograficzne dzieło, które zdobyło Prix Médicis. ...

Najważniejsze dzieła (Hélène Cixous)

Cała filmografia (Hélène Cixous)