(Eugene Boyko)

Eugene Boyko (1923 – 14 marca 2003), znany wielu jako „Jeep”, był kanadyjskim filmowcem współpracującym z National Film Board of Canada (NFB). Jego wczesny film, *Helicopter Canada*, został nominowany do Oscara w kategorii najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny.

Boyko rozpoczął pracę w NFB na początku lat 50., gdy siedziba organizacji znajdowała się jeszcze w Ottawie. Wraz z żoną Delią przeniósł się do Montrealu, gdy tam przeniesiono główny urząd.

W 1986 roku zdiagnozowano u niego hemochromatozę, krótko po tym, jak przeczytał w magazynie artykuł o działalności Marie Warder, założycielki Canadian Haemochromatosis Society.

Wśród jego osiągnięć jako operatora znajduje się praca nad filmem *Fields of Sacrifice* z 1964 roku w reżyserii Donalda Brittaina. *Fields* był jednym z filmów, z których był najbardziej dumny, ponieważ oddawał godność poległych, nie gloryfikując przy tym wojny. Na początku lat 70. współpracował z wieloma rdzennymi filmowcami w ramach starań NFB, aby pomóc ludziom opowiadać ich własne historie, w tym nad dokumentem *This Was the Time* z 1970 roku.

Pracował nad filmami w całej Kanadzie oraz na świecie, m.in. w Indiach, Afganistanie, Ghanie i w całej Europie. Jego filmy zdobyły wiele nagród, w tym Canadian Film Award za krótkometrażowy film *Juggernaut* z 1968 roku. Brał udział w gali Oscarów, gdy nominowano film *Helicopter Canada*. Produkcja ta była oficjalnym filmem z okazji stulecia Kanady. Przez dwa lata podróżował po kraju, filmując krajobrazy. Do zdjęć wykorzystano helikopter Alouette II, wybrany ze względu na zdolność lotów na dużych wysokościach, co umożliwiło filmowanie w zachodnich górach.

Na początku lat 70. przeniósł się do Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej, aby pełnić funkcję producenta technicznego w tamtejszym biurze NFB. Ostatecznie jednak powrócił do swojej pierwszej miłości – praktycznej pracy filmowca. Współpracował z wieloma młodymi twórcami w Kolumbii Brytyjskiej. Podczas pobytu w Vancouver pracował nad wieloma filmami, w tym reżyserował *Canaries to Clydesdales* o dwóch weterynarzach z wnętrza prowincji, a także *Pacific Highliner* o przemyśle rybnym. W ciągu swojej kariery pracował przy blisko 200 filmach na różnych stanowiskach.

Zanim zajął się filmem, pracował jako kierowca taksówki, spawacz specjalistyczny oraz w fabrykach lotniczych, głównie w Kolumbii Brytyjskiej i Ontario. Do fotografii statycznej trafił przypadkiem. Pewnego dnia pasażer zostawił w samochodzie aparat, a nieco później Boyko był świadkiem wypadku tramwajowego. Użył aparatu, aby zrobić zdjęcia, które następnie zaniósł do lokalnej gazety. Na podstawie tych fotografii zaoferowano mu pracę. Przez pewien czas zajmował się fotografią w Saskatoon. Jedną z jego ulubionych czynności było fotografowanie odwiedzających miasto zespołów muzycznych. Interesował się muzyką i grał w kilku grupach.

Podobnie jak ojciec, był biegły w obróbce drewna i metalu, dlatego często konstruował specjalistyczne narzędzia filmowe, w tym system żurawia kamerowego. Do filmu o wyrębie lasów zbudował system stelaża i tyczki, który pozwalał opuścić kamerę w sposób symulujący upadające drzewo.

Zmarł w Richmond w Kolumbii Brytyjskiej 14 marca 2003 roku. Pozostawił córkę Debbie (DB) Boyko oraz syna Lee Boyko, z których oboje pracują w sektorze kultury.