Dante Alighieri (Dante Alighieri)

Dante Alighieri, najprawdopodobniej ochrzczony jako Durante di Alighiero degli Alighieri i często nazywany po prostu Dantem, był włoskim poetą, pisarzem i filozofem. Jego „Boska Komedia”, pierwotnie zatytułowana „Comedìa”, a później nazwana „Divina” przez Giovanniego Boccaccia, jest powszechnie uważana za jeden z najważniejszych poematów średniowiecza i najwybitniejsze dzieło literackie w języku włoskim.

Dante zasłynął wprowadzeniem języka narodowego do literatury w czasie, gdy większość poezji pisano po łacinie, dostępnej jedynie dla wykształconych czytelników. Jego traktat „De vulgari eloquentia” (O wymowie w języku potocznym) był jedną z pierwszych naukowych obron języka narodowego. Wykorzystanie dialektu florenckiego w takich dziełach jak „Nowe życie” (1295) oraz „Boska Komedia” pomogło ukształtować współczesny, ustandaryzowany język włoski. Pisząc swój poemat w języku włoskim, a nie po łacinie, Dante wpłynął na bieg rozwoju literatury, czyniąc włoski językiem literackim w Europie Zachodniej na kilka stuleci. Jego twórczość stworzyła precedens, z którego korzystali później tacy ważni włoscy pisarze jak Petrarka i Boccaccio.

Dante odegrał kluczową rolę w kształtowaniu literatury Włoch i jest uznawany za jednego z narodowych poetów tego kraju oraz za jedną z największych ikon literackich świata zachodniego. Jego opisy Piekła, Czyśćca i Raju stały się inspiracją dla ogromnej liczby dzieł zachodniej sztuki i literatury. Wywarł wpływ na wielu angielskich pisarzy, m.in. Geoffreya Chaucera, Johna Miltona i Alfreda Tennysona. Ponadto przypisuje się mu stworzenie splotowej formy rymowania w trzech wersach, znanej jako terza rima. Jest on określany mianem „ojca” języka włoskiego, a we Włoszech często nazywa się go „il Sommo Poeta” („Najwyższy Poeta”). Dante, Petrarka i Boccaccio są również określani jako „tre corone” („trzy korony”) literatury włoskiej.