(Stéphane Marti)

Stéphane Marti (urodzony 7 stycznia 1951 roku w Algierze) jest filmowcem, artystą wizualnym i nauczycielem, a także użytkownikiem formatu Super 8, z którym związany jest od 70 lat i który czyni wszystko, aby przetrwał on w erze cyfrowej. Studiował pod kierunkiem Dominique’a Negueza, propagatora i teoretyka filmu eksperymentalnego, Michela Journiaca, jednego z głównych protagonistów Body artu, oraz Andrew Almuro, kompozytora muzyki elektroakustycznej.

W latach 1985–2007 pracował na Wydziale Sztuk i Nauk o Sztuce Uniwersytetu Paryż 1 Sorbona, gdzie w ramach warsztatów przekazywał swoje doświadczenie nowym pokoleniom filmowców. Ponadto organizuje liczne pokazy filmów powstałych podczas jego warsztatów, znanych jako „Brygady Smartiego”.

W swoich filmach Marti podejmuje tematykę ciała, sacrum, zaburzeń tożsamości płciowej oraz strategii pożądania.

Szybko przypisany przez krytyków do nurtu „kina ciała”, koncentruje się przede wszystkim na kwestiach cielesności i świętości, dysforii płciowej oraz mechanizmach pragnienia. Tworząc swoje filmy na taśmie Super 8, która łączy wizualny przepych z artystyczną i antykulturową niezależnością, wypracował operową estetykę intymności. Jej manierystyczny dekadentyzm, siły telluryczne, splendor rytuałów, złoto i purpura tworzą barokową i wystawną oprawę jego „małych teatrów ciała”.

Jednocześnie angażuje się w inne praktyki, takie jak malarstwo, fotografia, instalacje i środowiska projekcyjne. Tworzy totemy składające się z montaży, fotomontaży i obiektów z własnych filmów, budując z nich nieskończone, rwane i fragmentaryczne narracje, znane z jego twórczości filmowej.

Od czasu powstania w szczególności filmu „Miasto dziewięciu bram” (nagrodzonego Grand Prix oraz nagrodą krytyki na festiwalu w Hyères w 1977 roku), jego prace filmowe były prezentowane na wielu krajowych i międzynarodowych festiwalach oraz wydarzeniach (m.in. w Montrealu, Nowym Jorku, Londynie, Tokio itd.), stając się przedmiotem licznych artykułów i wywiadów.