Yvon Deschamps (Yvon Deschamps)

Yvon Deschamps (Yvon Deschamps) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Le clown est triste» (2024), «Le clown est triste» (2024), «Lise Dion : 35 ans de complicité» (2024), «Lise Dion : 35 ans de complicité» (2024), «Lise Dion : 35 ans de complicité» (2024),

Yvon Deschamps (urodzony 31 lipca 1935 roku w Montrealu w prowincji Quebec) to kwiebecki autor, aktor, komik i producent, najbardziej znany ze swoich monologów. Jego humor, podszyty komentarzem społecznym, wyniósł go na szczyty popularności w kulturze masowej Quebecu w latach 70. i 80. Deschamps, będący komikiem od wielu lat i wciąż aktywny zawodowo, jest obecnie postrzegany jako jeden z najwybitniejszych artystów w historii Quebecu.

Yvon Deschamps urodził się w robotniczej dzielnicy Saint-Henri w Montrealu. Opuścił szkołę w 1951 roku po jedenastej klasie, a w 1953 roku znalazł zatrudnienie w bibliotece nagrań nowej służby telewizyjnej Radio-Canada. To właśnie w Radio-Canada Deschamps odkrył sztuki performatywne; po obejrzeniu sztuki teatru bulwarowego z udziałem Georgesa Groulx i Denise Pelletier, zapragnął związać się z teatrem i zapisał się na lekcje aktorstwa u François Rozeta i Paula Buissonneau. Po raz pierwszy wystąpił na scenie w 1957 roku w Théâtre universitaire canadien, grając Pyladesa w inscenizacji „Andromachy” Jeana Racine'a.

W 1959 roku Deschamps dołączył do La Roulotte, objazdowego teatru dla dzieci Paula Buissonneau. W roku następnym poślubił Mireille Lachance (rozwiedli się w 1967 roku). W 1961 roku zaprzyjaźnił się z Claude'em Léveillée i został jego perkusistą, mimo że wcześniej nigdy nie grał na tym instrumencie. W 1963 roku wraz z Léveillée i kilkoma innymi artystami założył trupę w Théâtre de Quat'Sous Buissonneau. W 1965 roku zagrał swoją pierwszą rolę filmową w obrazie „Délivrez-nous du mal” (Wyzwólcie nas od złego) w reżyserii Jean-Claude'a Lorda, choć film wszedł do kin dopiero w 1969 roku.

W tym samym roku Deschamps porzucił krótką karierę muzyka i otworzył Le Fournil, restaurację w Starym Montrealu, a w 1966 roku kolejną – Saint-Amable. Obie zbankrutowały po kilku latach, lecz w czasie ich funkcjonowania Deschamps prowadził Boîte à Clémence, boîte à chanson prowadzoną przez Clémence DesRochers, uczestnicząc w spektaklach „Le monde sont drôles” (Ludzie są zabawni) oraz „Sois toi-même” (Bądź sobą), które zadebiutowały tam w 1967 roku. Ten ostatni odegrał szczególną rolę w jego karierze, ponieważ to właśnie tam po raz pierwszy pojawiła się „postać” Yvona Deschampsa oraz jego rola „dobrego szefa”.

Zimą 1968 roku, będąc spłukanym i sypiając okazjonalnie na kanapach przyjaciół wraz ze swoją nową dziewczyną Judi Richards, Deschamps przyjął ofertę pracy w Quat'Sous od swojego przyjaciela Buissonneau. Buissonneau właśnie stracił na rzecz teatru Rideau Vert słynną sztukę Michela Tremblay „Les Belles-sœurs” i szukał spektaklu, którym mógłby zakończyć sezon.

Deschamps zaproponował Louise Forestier i Robertowi Charleboisowi rewiew muzyczny z udziałem Mouffe, przy bardzo krótkim czasie na próby. Efektem był „L'Osstidcho” (L'hostie de show lub „Przeklęte show”), spektakl, który zrewolucjonizował pieśń kwiebecką. Zainspirowany utworem Arlo Guthrie’ego „Alice's Restaurant”, Deschamps włączył swój pierwszy prawdziwy monolog do rewii, gdy Robert Charlebois nie chciał uczyć się kwestii do dialogów (zdecydował się zamiast tego grać na gitarze). W „Les unions, qu'ossa donne?” (Związki zawodowe, co z tego?), Deschamps wcielił się w postać naiwnego robotnika wychwalającego wielką hojność i dobroć swojego szefa, dając jednocześnie jasno do zrozumienia, że rzeczywistość nie jest aż tak różowa.

Źródło: Artykuł „Yvon Deschamps” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła Yvon Deschamps (Yvon Deschamps)

Cała filmografia Yvon Deschamps (Yvon Deschamps)