(Wes Montgomery)

Montgomery często współpracował ze swoimi braćmi, Buddym (Charlesem F.) i Monkiem (Williamem H.), a także z organistą Melvinem Rhyne'em. Jego nagrania do 1965 roku były zorientowane na hard bop, soul jazz i post bop, jednak około 1965 roku zaczął nagrywać bardziej popowe albumy instrumentalne, które odniosły sukces komercyjny. Jego późniejszy styl gry na gitarze wpłynął na jazz fusion oraz smooth jazz.

Montgomery urodził się w Indianapolis w stanie Indiana. Według NPR-u przydomek „Wes” był dziecięcym skrótem od jego drugiego imienia, Leslie. Rodzina była liczna, a rodzice rozstali się, gdy dzieci były jeszcze małe. Montgomery wraz z braćmi przeprowadził się z ojcem do Columbus w stanie Ohio, gdzie uczęszczali do Champion High School. Jego starszy brat Monk przerwał naukę, aby sprzedawać węgiel i lód, stopniowo oszczędzając pieniądze, za które w 1935 roku kupił Wesowi czterostrunową gitarę tenorową w lombardzie. Choć Montgomery spędzał wiele godzin grając na tym instrumencie, nie przypisywał temu większego znaczenia, twierdząc, że musiał uczyć się wszystkiego od nowa, gdy kilka lat później otrzymał swoją pierwszą sześciostrunową gitarę.

On i jego bracia powrócili do Indianapolis. Do 1943 roku Montgomery znalazł pracę jako spawacz i ożenił się. Podczas tańca z żoną po raz pierwszy usłyszał płytę Charliego Christiana. Zmotywowało go to do zakupu sześciostrunowej gitary następnego dnia. Przez niemal rok, w dzień i w nocy, próbował naśladować Christiana i samodzielnie uczyć się gry. Choć nie zamierzał zostać muzykiem, po zakupie gitary poczuł obowiązek, by opanować instrument. Nie otrzymał żadnej formalnej edukacji i nie potrafił czytać nut. W wieku dwudziestu lat nocami występował w klubach w Indianapolis, kopiując solówki Christiana, podczas gdy w dzień pracował w mleczarni. W 1948 roku, gdy Lionel Hampton przebywał z trasą koncertową w Indianapolis, poszukiwał gitarzysty i zatrudnił Montgomery'ego po tym, jak usłyszał, że gra w stylu Christiana.

W ciągu dnia pracował jako spawacz, aby utrzymać żonę i siedmioro dzieci, a w nocy występował w dwóch klubach aż do białego rana. Palił papierosy i miewał stany nieprzytomności, próbując utrzymać tak napięty grafik. Podczas jednego z występów na widowni znaleźli się Cannonball Adderley, George Shearing i Lennie Tristano. Adderley był tak pod wrażeniem gry Montgomery'ego, że przekonał Orrina Keepnewsa do podpisania z nim kontraktu z wytwórnią Riverside. Keepnewsa przekonała również entuzjastyczna recenzja napisana przez Gunthera Schullera. W Nowym Jorku Montgomery nagrał „A Dynamic New Sound” (The Wes Montgomery Trio) – swój pierwszy album jako lider po dwudziestu latach aktywności muzycznej. W 1960 roku nagrał album „The Incredible Jazz Guitar of Wes Montgomery” wspólnie z Tommym Flanaganem, Percym Heathem i Albertem Heathem.