(Roger Frison-Roche)

Roger Joseph Fernand Frison-Roche, urodzony 10 lutego 1906 roku w 8. dzielnicy Paryża, pochodził z sabaudzkiej rodziny mieszkającej w stolicy. Studiował w liceum Chaptal w Paryżu, po czym opuścił szkołę i w wieku 14 lat zaczął pracować jako kurier w biurze podróży Thomas Cook. Podczas wojny odbył kilka podróży do Beaufort, co obudziło w nim miłość do gór. W 1924 roku był sekretarzem pierwszych Igrzysk Olimpijskich w Chamonix. Pisał dla gazety Le Savoyard de Paris. W latach 1926–1927 odbywał służbę wojskową w Grenoble w 93. pułku artylerii górskiej.

W 1923 roku, mając 17 lat, przeniósł się do Chamonix, gdzie został sekretarzem biura turystycznego i Komitetu Olimpijskiego; zdobył wówczas kilka szczytów, takich jak Aiguille du Grépon czy Aiguille du Moine. W 1928 roku wraz z Armandem Charletem dokonał zimowego pierwszego wejścia na Aiguille de Bionnassay. W tym samym roku Frison-Roche poznał Marguerite Landot, z którą miał troje dzieci. W latach 1927–1930 pełnił funkcję dyrektora Syndicat d'initiatives de Chamonix. W 1930 roku został przyjęty do Compagnie des Guides de Chamonix.

W 1935 roku odbył swoją pierwszą wyprawę do Algierii, na południe, na Saharę, z kapitanem Raymondem Coche, gdzie pełnił rolę przewodnika francuskiej wyprawy alpejskiej w góry Hoggar. Wyprawa ta dokonała pierwszego wejścia na Garet El Djenoun (Górę Geniuszy). W 1936 roku opublikował swoją pierwszą książkę: „Zew Hoggaru”. W 1937 roku wraz z Albertem Plossu przebył na wielbłądzie Grand Erg Occidental. W latach 1938–1941 był dziennikarzem w „La Dépêche” w Algierze, gdzie w 1938 roku osiedlił się z rodziną. Pomiędzy styczniem a lutym 1941 roku powieść „Premier de Cordée” ukazywała się w formie cyklu w „La Dépêche Algérien”. We wrześniu 1941 roku wysłał manuskrypt do wydawcy Arthauda, a w 1943 roku powstał film „Premier de Cordée”. W 1948 roku opublikował drugą ze swoich dwóch najpopularniejszych powieści: „La Grande Crevasse”. W 1942 roku był korespondentem wojennym przy aliantach na froncie tunezyjskim, został wzięty do niewoli przez Niemców w Kairuanie, a następnie zwolniony. Gdy w 1943 roku wojska niemieckie wkroczyły do Chamonix, Frison przeszedł do konspiracji w Beaufortain. W 1944 roku był oficerem łącznikowym FFI, a następnie służył w sztabie 5. Półbrygady Strzelców Alpejskich. Ten okres jego życia stał się inspiracją w szczególności dla książki „Les Montagnards de la Nuit” (1968). Pod koniec wojny powrócił do Algierii.

W 1950 roku wraz z Georgesem Tairrazem przebył tysiąc kilometrów na grzbiecie wielbłąda po Saharze. Po swoim filmie „Wielka Pustynia” rozpoczął karierę mówcy. W 1955 roku przeniósł się do Nicei, gdzie pisał dla „Nice-Matin” i podjął się przeprawy przez pustynię samochodem 2 CV, z Algieru do Niamey.

W 1956 roku odbył swoją pierwszą podróż na Daleką Północ, do Laponii, z Jacquesem Arthaudem w związku z kręceniem filmu „Ces Hommes de 30,000 ans”. W latach 1966–1969 zorganizował kilka wypraw na Daleką Północ Kanady oraz do Ameryki Północnej. W 1965 roku brał udział w założeniu Międzynarodowego Związku Stowarzyszeń Przewodników Górskich (UIAGM). W 1981 roku opublikował swoją autobiografię: „Le Versant du Soleil”. W 1974 roku został wybrany do Akademii Nauk, Literatur i Sztuk Sabaudii.

W 1960 roku Roger Frison-Roche przeniósł się do Chamonix, gdzie zmarł 17 grudnia 1999 roku i gdzie został pochowany.