(Gil Evans)

(Gil Evans) - Music Arranger, Conductor znany z pracy przy tego typu projektach: «Absolute Beginners» (1986), «Absolutni debiutanci» (1986),

Ian Ernest Gilmore Evans (urodzony jako Green; 13 maja 1912 – 20 marca 1988) był kanadyjsko-amerykańskim pianistą jazzowym, aranżerem, kompozytorem i liderem zespołu. Powszechnie uznawany jest za jednego z najwybitniejszych orkiestratorów w jazzie, odgrywając ważną rolę w rozwoju cool jazzu, jazzu modalnego, free jazzu i jazz fusion. Najbardziej znany jest ze swoich cenionych współprac z Milesem Davisem.

Evans zainteresował się muzyką w młodym wieku, słuchając w radiu i na płytach Duke’a Ellingtona, Louisa Armstronga i Fletchera Hendersona. Studiował grę na fortepianie i zaczął uczyć się aranżacji, a następnie zaczął podejmować się zleceń u lokalnych muzyków. Podczas studiów założył swój pierwszy zespół, który wykonywał jego aranżacje i stał się zespołem domowym w Rendezvous Ballroom w Balboa Beach w Kalifornii w 1935 roku. Zespół koncertował po Północno-Zachodnim Pacyfiku w 1937 roku i ostatecznie osiedlił się w Hollywood, gdzie regularnie występował w radiowym programie Boba Hope’a. Aranżacje Evansa z tego okresu wykazywały wpływy muzyki klasycznej i obejmowały instrumenty takie jak rogi francuskie, flety i tuby. W 1939 roku Claude Thornhill został zatrudniony w programie Hope’a i stał się ważnym wpływem na Evansa.

Evans pozostał obywatelem Kanady do czasu wstąpienia do armii amerykańskiej podczas II wojny światowej. Po 1946 roku mieszkał i pracował głównie w Nowym Jorku, przez wiele lat mieszkając w Westbeth Artists Community.

W latach 1941–1948 Evans pracował jako aranżer dla orkiestry Claude’a Thornhilla. Już wtedy, na początku swojej kariery, jego aranżacje stanowiły tak duże wyzwanie dla muzyków, że basista Bill Crow wspominał, że lider zespołu Thornhill wyciągał aranżacje Evansa „gdy chciał ukarać zespół”. Skromny apartament Evansa w piwnicy za nowojorską pralnią chińską szybko stał się miejscem spotkań muzyków, którzy chcieli rozwijać nowe style muzyczne poza dominującym bebopem. Obecni byli między innymi wiodący wykonawca bebopu Charlie Parker, a także Gerry Mulligan i John Carisi.

W 1948 roku Evans, wraz z Milesem Davisem, Mulliganem i innymi, współpracował przy książce aranżacji dla nonetu. Zespoły te, większe niż tria lub kwintety, ale mniejsze niż big-bandy, które były na granicy niewypłacalności, pozwalały aranżerom na większą paletę barw dzięki wykorzystaniu rogów francuskich i tuby. Claude Thornhill zatrudnił hornistę Johna Graasa w 1942 roku, a kompozytor i aranżer Bob Graettinger komponował na rogi i tuby dla orkiestry Stana Kentona, ale „dźwięk Kentona” był w kontekście gęstej ściany dźwięku orkiestrowego, której Evans unikał. Grupa pod przewodnictwem Milesa Davisa została zarezerwowana na tydzień w Royal Roost jako zespół interwałowy w programie z orkiestrą Counta Basiego. Capitol Records nagrało 12 utworów nonetu podczas trzech sesji w 1949 i 1950 roku. Nagrania te zostały ponownie wydane w 1957 roku na płycie Milesa Davisa zatytułowanej Birth of the Cool.

Najważniejsze dzieła (Gil Evans)

Cała filmografia (Gil Evans)