(Calogero)

(Calogero) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Serge Lama, le dernier rappel» (2025), «Serge Lama, le dernier rappel» (2025), «Serge Lama, le dernier rappel» (2025), «Serge Lama, le dernier rappel» (2025),

Calogero Joseph Salvatore Maurici (urodzony 30 lipca 1971 roku), znany szerzej jako Calogero, jest francuskim piosenkarzem.

Calogero urodził się w Échirolles w departamencie Isère; jego rodzice byli Włochami pochodzącymi z Sommatino w prowincji Caltanissetta na Sycylii.

Już w wieku sześciu lat Calogero zainteresował się muzyką. Szybko nauczył się grać na kilku instrumentach, w tym na flecie, pianinie i gitarze basowej.

W 1986 roku został wokalistą i autorem tekstów w zespole Les Charts, który założył wraz z bratem, Gioacchino Mauriciem, oraz przyjacielem z dzieciństwa, Francisem Maggiullim. W latach 1989–1997 grupa Les Charts wydała pięć albumów: L'Océan sans fond (1989), Notre monde à nous (1991), Hannibal (1994), Acte 1 (1995) – ich najbardziej udany album pod względem zestawień sprzedaży – oraz Changer (1997).

Gdy zespół zaczął tracić impet, Calogero zdecydował się rozpocząć karierę solową. Nawiązał ważne kontakty, pisząc piosenki i współpracując z już popularnymi artystami, takimi jak Zazie i Pascal Obispo. Ten drugi pomógł w produkcji pierwszego solowego albumu Calogero pt. Au milieu des Autres (2000). Jego drugi album, Calogero (2002), odniósł ogromny sukces dzięki hitom takim jak „En apesanteur” (W stanie nieważkości), „Aussi libre que moi” (Tak wolny jak ja), „Tien an men” oraz „Prendre racine” (Zapuścić korzenie). W końcu w 2004 roku Calogero wydał album 3, zawierający utwór „Face à la mer” – duet z francuskim raperem Passi – oraz kilka innych przebojów, m.in. „Yalla” i „Si seulement je pouvais lui manquer” (Gdybym tylko mógł być mu potrzebny).

Wzruszające teksty oraz kruchy, delikatny głos uczyniły z Calogero jednego z czołowych piosenkarzy pop-rockowych we Francji.

12 marca 2007 roku Calogero wydał swój czwarty album studyjny pt. Pomme C.

Od końca lat 90. Calogero komponował utwory dla wielu artystów, często we współpracy ze swoim bratem Gioacchino. Tworzył m.in. dla Florenta Pagny („Châtelet-les-Halles”), Hélène Ségary („Au Nom d'une Femme” i „Regarde”), Ismaela Lo („L'Amour a tous les droits” i „Faut qu'on s'aime”), Pascala Obispo („Millésime”), Jenifer Bartoli („C'est de l'or”), Julie Zenatti („La Vérité m'attire” i „Toutes les douleurs”), Patricka Fiori („Que tu reviennes”, „Être là”, „Encore”, „Tout le monde”, „Tera umana” i „Il n'y a pas grand chose à dire”), Freda Blondina („Je manque de toi” i „Perso et les Aimants”) oraz Mario Barravecchia („On se ressemble”). Skomponował również trzy utwory do musicalu Dziesięć Przykazań: „Je n'avais jamais prié”, „Une Raison d'espérer” oraz „Y'a tant d'amour”.

Calogero angażuje się także w liczne działania charytatywne. Jest obecnie członkiem grupy Les Enfoirés; brał udział w nagraniu singla „Noël ensemble” w 2002 roku, w którym wystąpiło wielu artystów; śpiewał dla organizacji Sidaction wraz z Jenifer, a niedawno uczestniczył w singlu „Douce France” pod kierownictwem Marca Lavoine’a, mającym na celu walkę z dyskryminacją i pomoc młodzieży w znalezieniu pracy.

W 2008 roku Stanislas Renoult nagrał z Calogero duet zatytułowany „La Débâcle des sentiments”.

Calogero określa swój styl muzyczny jako „pop rock”. Twierdzi również, że słucha twórczości różnych artystów, takich jak Barbara, William Sheller, The Cure i The Who, a „słowa i melodie są dla niego bardzo ważne”. ...

Źródło: Artykuł „Calogero (singer)” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła (Calogero)

Cała filmografia (Calogero)