Totò (Totò) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Big Deal on Madonna Street» (1958), «Sprawcy nieznani» (1958), «The Hawks and the Sparrows» (1966), «Uccellacci e uccellini» (1966), «The Witches» (1967),
Totò urodził się jako Antonio Clemente w biednej dzielnicy Neapolu, będąc nieślubnym synem pochodzącej z Sycylii Anny Clemente i neapolitańskiego markiza Giuseppe De Curtisa. Nazywany „il principe della risata” (księciem śmiechu), był włoskim komikiem, aktorem filmowym i teatralnym, pisarzem, piosenkarzem oraz autorem tekstów, powszechnie uważanym za jednego z najwybitniejszych włoskich artystów XX wieku. Choć początkowo zyskał popularność jako aktor komediowy, jego role dramatyczne, poezja i piosenki mają ogromne znaczenie kulturowe; jego styl oraz wiele powracających żartów i gestów stały się we Włoszech powszechnie znanymi memami.
Jako aktor komediowy Totò jest klasyfikowany jako spadkobierca tradycji Commedia dell'Arte i był porównywany do takich postaci jak Buster Keaton i Charlie Chaplin. Już w wieku 15 lat występował jako komik w małych teatrach pod pseudonimem „Clerment”. Jego wczesny repertuar składał się głównie z imitacji postaci Gustavo De Marco. Służył w armii podczas I wojny światowej, a następnie powrócił do aktorstwa, by wypracować charakterystyczne cechy swojego stylu.
W 1937 roku wystąpił w swoim pierwszym filmie „Fermo con le mani”, a później zagrał w kolejnych 96 produkcjach, z których wiele do dziś jest często emitowanych w włoskiej telewizji. W swojej bogatej karierze filmowej Totò miał okazję występować ramię w ramię z niemal wszystkimi najważniejszymi włoskimi aktorami tamtej epoki. Niepomylna sylwetka Totò, z jego specyficzną, nieregularną twarzą (wynik wypadku z czasów nastoletnich) oraz unikalna zdolność do wyginania ciała niczym marionetka, szybko zyskały ogromną popularność, a jego komediowe gagi stały się częścią włoskiej kultury. Totò zmarł w Rzymie w wieku 69 lat po serii zawałów serca. Ze względu na ogromną popularność odbyły się trzy uroczystości pogrzebowe: pierwsza w Rzymie, druga i trzecia w Neapolu. Dom rodzinny Totò został niedawno udostępniony publiczności jako muzeum.