(Athina Cenci)

(Athina Cenci) - znana z pracy przy takich projektach: «The Family» (1987), «La famiglia» (1987), «Compagni di scuola» (1988), «Compagni di scuola» (1988), «Miracolo italiano» (1994),

Urodzona Greczynka, ale pratońska z wyboru, zadebiutowała na scenie w towarzystwie Alessandro Benvenutiego i Paolo Nativiego, jako członkini pierwotnego składu trio kabaretowego Giancattivi, w przestrzeni kulturalnej Teatro Metastasio w Prato. Program telewizyjny, który przyniósł im popularność, to „Non stop” w reżyserii Enzo Trapaniego, w którym Giancattivi występowali u boku neapolitańskiego tria La Smorfia (Massimo Troisi, Lello Arena, Enzo Decaro), Zuzzurro i Gaspare oraz wielu innych młodych komików, którzy w kolejnych latach występowali w filmach, teatrach i telewizji. Jej filmowy debiut miał miejsce w 1982 roku w reżyserii Alessandro Benvenutiego w filmie „Ad ovest di Paperino”, gdzie Athina Cenci, wraz z dwoma stałymi współpracownikami, dała upust swojej surrealistycznej komedii, przeplatanej momentami łagodnej analizy społecznej. Jej dwa najbardziej dojrzałe występy filmowe to z pewnością „Speriamo che sia femmina” (1986) w reżyserii Mario Monicelliego i „Compagni di scuola” (1988) Carlo Verdone. Za interpretacje w tych filmach dwukrotnie otrzymała nagrodę David di Donatello jako najlepsza aktorka drugoplanowa. Kariera filmowa (i telewizyjna) Cenci trwała, choć z różnym powodzeniem, także w latach 90. (m.in. „Benvenuti in casa Gori”, „Ritorno a casa Gori” i „I miei più cari amici” - wszystkie w reżyserii Alessandro Benvenutiego oraz seriale telewizyjne „Il coraggio di Anna” i „Il mastino”), ograniczając się do wspomnienia głównych ról. Jej głęboka umiejętność łączenia tonów komicznych z dramatycznymi, jej nieustannie obecna surrealistyczna żyłka w dialogach oraz jej wyraźna wrażliwość na dyrektywy reżyserskie sprawiły i sprawiają, że Athina Cenci jest jedną z najlepszych aktorek, jakie poznało współczesne włoskie kino. W 1999 roku została wybrana do rady miejskiej Florencji po wyborach 13 czerwca, w szeregach Demokratów Lewicy. Warto również wspomnieć o jej obecności na scenach teatralnych. Duży sukces odniosła sztuka teatralna „La donna gigante” Lidii Ravera. W maju 2001 roku we Florencji przeszła udar, w wyniku którego została zmuszona do porzucenia działalności artystycznej i politycznej.

Najważniejsze dzieła (Athina Cenci)

Cała filmografia (Athina Cenci)