(Julos Beaucarne)

Julos Beaucarne (27 czerwca 1936 – 18 września 2021) był belgijskim artystą (opowiadaczem, poetą, aktorem, pisarzem, piosenkarzem, rzeźbiarzem), śpiewającym po francusku i w języku walońskim. Mieszkał w Tourinnes-la-Grosse w Brabancie walońskim (Belgia). Jedną z jego ról aktorskich była postać „ojca Jacques'a” w filmach „Tajemnica żółtego pokoju” oraz „Perfumy damy w czerni”. Pierwszy singiel Beaucarne'a został nagrany w 1964 roku. Od tego czasu wydał wiele albumów.

W 1964 roku nagrał swój pierwszy singiel, a w 1967 roku ukazała się jego pierwsza płyta LP pt. „Julos chante Julos”. Od tego czasu wydawał średnio jeden album co dwa lata. Wśród nich znajdują się: „L'enfant qui veut vider la mer” (1968), „Julos chante pour vous” (1969), „Chandeleur 75” (1975), „Les communiqués colombophiles” (1976), „Julos au Théâtre de la ville” (1977), „La p'tite gayole” (1981), „Chansons d'amour” (2002), podwójny album z Barbarą Alcantarą przekazany farmie Wahenge – miejscu z postindustrialnymi pagodami niedaleko wioski, w której mieszkał – oraz dwie płyty CD, na których śpiewa wiersze z własną oprawą muzyczną. Albumy te stanowią zbiór kolaży piosenek, recytowanych wierszy, humorystycznych monologów oraz „dźwiękowych powidoków i fragmentów głosów”. Każdy album jest zatem bardziej nastrojem niż konceptem, odzwierciedlając stan ducha łączący bunt („lettre à Kissinger”, Bośnia i Hercegowina), czułość („Y Vaut Meyeu S'bêtchi”), humor („Pompes funèbres”) i życie codzienne, czego przykładem jest głos sąsiada w „communiqués colombophiles” (komunikatach gołębiarzy). Odmawiał statusu gwiazdy, posiadał własne wydawnictwo, wydawał płyty i książki (Wydawnictwo Louise-Hélène France). Kontynuował życie w swojej wiosce Tourinnes-la-Grosse w Walonii i prowadził monologi na forum swojej strony internetowej.

Zabójstwo jego żony Loulou (Louise-Hélène France) w dniu Matki Boskiej Gromnicznej w 1975 roku zmieniło jego styl na bardziej humanistyczny. Tej nocy napisał list otwarty, w którym analizował winę społeczeństwa dającego broń w ręce morderców, wraz z apelem o „ponowne zalesienie ludzkiej duszy” za pomocą „miłości, przyjaźni i przekonywania”. Po tej tragedii dużo podróżował, szczególnie do Quebecu, gdzie zacieśnił więzi z kulturą piosenki francuskojęzycznej. Po śmierci króla Baudouina został wybrany jako symbol narodu belgijskiego, aby zaśpiewać hołd dla zmarłego monarchy. W lipcu 2002 roku został odznaczony orderem przez króla Alberta II. W 1983 roku podpisał również Manifest Kultury Walońskiej.

Przekładał wiersze na piosenki, korzystając z twórczości autorów belgijskich (zwłaszcza Maxa Elskampa) oraz zagranicznych, co zaowocowało utworami takimi jak „Je ne songeais pas à Rose” (Victor Hugo) czy „Je fais souvent ce rêve étrange” (Paul Verlaine).

Wystąpił w roli „ojca Jacques'a” w filmach „Tajemnica żółtego pokoju” oraz „Perfumy damy w czerni”.

W 2012 roku zagrał ojca Prudence w filmie „Associés contre le crime” w reżyserii Pascala Thomasa, z Catherine Frot i Dussollierem w rolach głównych.

Źródło: Artykuł „Julos Beaucarne” z angielskiej Wikipedii, licencjonowany na zasadach CC-BY-SA 3.0.