(Cecilia Bartoli)

(Cecilia Bartoli) - znana z pracy przy takich projektach: «NBC's Milan Cortina Winter Olympics Opening Ceremony» (2026), «NBC's Milan Cortina Winter Olympics Opening Ceremony» (2026),

Cecilia Bartoli OMRI (ur. 4 czerwca 1966) to włoska mezzosopranistka, powszechnie znana z interpretacji muzyki Belliniego, Händla, Mozarta, Rossiniego i Vivaldiego, a także mniej znanych utworów epoki baroku i klasycyzmu. Śpiewała również partie sopranowe i altowe.

Bartoli jest uważana za śpiewaczkę o niezwykłej barwie głosu. Według Nicolasa Wroe z 2001 roku, jej głos charakteryzował się „w pełni rozwiniętą bogactwem rejestru dolnego, wibracją środkowego zakresu… a górny rejestr był klarowny i mocny”, i była jedną z najpopularniejszych śpiewaczek operowych ostatnich lat.

Bartoli urodziła się w Rzymie. Jej rodzice, Silvana Bazzoni i Pietro Angelo Bartoli, byli zawodowymi śpiewakami i udzielili jej pierwszych lekcji muzyki. Zadebiutowała publicznie w wieku dziewięciu lat, jako pasterzyk w operze Tosca. Później studiowała w Conservatorio di Santa Cecilia w Rzymie. W wieku 19 lat zadebiutowała jako śpiewaczka w włoskim programie telewizyjnym Fantastico. Nie wygrała konkursu, ale została zaproszona do występu z Operą Paryską na koncercie poświęconym pamięci Marii Callas.

Bartoli zadebiutowała zawodowo na scenie operowej w 1987 roku w Arenie di Verona. Rok później wcieliła się w rolę Rozyny w „Cyrulniku sewilskim” Rossiniego w Operze w Kolonii, na Festiwalu w Schwetzingen i w Operze w Zurychu, zdobywając entuzjastyczne recenzje. Współpracując z dyrygentami Danielem Barenboimem i Nikolausem Harnoncourtem, Bartoli skupiła się na rolach Mozartowskich, takich jak Zerlina w „Don Giovannim” i Dorabella w „Così fan tutte”, a od tego momentu jej kariera rozwijała się na arenie międzynarodowej.

W 1990 roku zadebiutowała w Opéra Bastille jako Cherubino w „Wesele Figara” Mozarta, a w Hamburg State Opera jako Idamantes w „Idomeneuszu” Mozarta. W 1991 roku zadebiutowała w La Scala jako Isolier w „Le comte Ory”, co umocniło jej reputację jednej z wiodących śpiewaczek Rossiniego na świecie.

W 1996 roku Bartoli zadebiutowała w Metropolitan Opera jako Despina w „Così fan tutte” i powróciła w 1997 roku, aby zaśpiewać partię tytułową w „La Cenerentola”, a w 1998 roku rolę Susanny w „Wesele Figara”. W 2000 roku zaśpiewała kolejną partię sopranową Mozarta, Donnę Elvirę w „Don Giovannim”, w Deutsche Oper Berlin. W 2001 roku odbył się długo wyczekiwany debiut Bartoli w Royal Opera House, gdzie wcieliła się w role Eurydyki i Genio w londyńskiej premierze scenicznej „L'anima del filosofo” Haydna.

Oprócz Mozarta i Rossiniego, Bartoli poświęciła dużą część swojej kariery wykonywaniu i nagrywaniu muzyki barokowej i wczesnoklasycznej kompozytorów takich jak Gluck, Vivaldi, Haydn i Salieri. Na początku 2005 roku zaśpiewała Kleopatrę w „Juliuszu Cezarzu” Händla. Często występuje z zespołem barokowym Il Giardino Armonico.

W 2012 roku Bartoli wyprodukowała projekt zatytułowany „Mission”, który zaprezentował dzieła Agostino Steffaniego, mniej znanego kompozytora barokowego. Bartoli wyprodukowała muzykę kompozytora w formie płyty CD, a także rozbudowany teledysk, w którym przedstawia się jako kompozytor-ksiądz Agostino na dworze w Wersalu. Teledysk jest znany z historycznej i wizualnej dokładności epoki baroku. Występ i produkcja „Mission” Cecilii Bartoli odzwierciedlają muzykę i estetykę czasów Steffaniego poprzez scenografię, kostiumy i zdjęcia.

Najważniejsze dzieła (Cecilia Bartoli)

Cała filmografia (Cecilia Bartoli)