(Charles-Édouard Jeanneret-Gris)

(Charles-Édouard Jeanneret-Gris) - znany z pracy przy tego typu projektach: «The Promise, Architect BV Doshi» (2023), «Das Versprechen - Architekt BV Doshi» (2023),

Charles-Édouard Jeanneret-Gris, znany jako Le Corbusier, był szwajcarskim architektem, urbanistą, dekoratorem, malarzem, rzeźbiarzem i pisarzem, naturalizowanym obywatelem Francji. Urodził się 6 października 1887 roku w La Chaux-de-Fonds (Szwajcaria), a zmarł 27 sierpnia 1965 roku w Roquebrune-Cap-Martin (Francja). Jest jednym z głównych przedstawicieli nowoczesnego ruchu architektonicznego.

Mieszkając w Paryżu od 1917 roku, uczestniczył w tworzeniu „Esprit Nouveau” – czasopisma o sztuce i architekturze, w którym przyjął pseudonim Le Corbusier. Następnie Le Corbusier zyskał rozgłos dzięki pracom opisującym jego techniki i wizję sztuki: „Ku architekturze” (1923) oraz „Urbanizm” (1924). Swoje teorie wdrażał w wielu projektach, zawsze łącząc estetykę z funkcjonalnością. Od 1928 roku Le Corbusier brał udział w Międzynarodowych Kongresach Nowoczesnej Architektury. W Karcie Ateńskiej przedstawił swoje koncepcje architektury powiązanej z życiem społecznym i codziennością miejską. Le Corbusier zajmował się również urbanistyką i projektowaniem. Znany jest jako twórca „Jednostki Mieszkaniowej” (Habitation Unit) – koncepcji, nad którą pracował od lat 20. XX wieku, będącej wyrazem teoretycznych rozważań nad budownictwem kolektywnym. „Jednostka mieszkaniowa o dostosowanym rozmiarze” (nazwa nadana przez Le Corbusiera) została zbudowana dopiero podczas powojennej odbudowy w pięciu różnych realizacjach: w Marsylii, Briey-en-Forêt, Rezé, Firminy i Berlinie. Projekt zakładał umieszczenie w jednym budynku wszystkich udogodnień niezbędnych do życia – żłobka, pralni, basenu, szkoły, sklepów, biblioteki oraz miejsc spotkań.

Na początku lat trzydziestych kilkakrotnie odwiedził Algierię. Jego wykłady entuzjazmowały i stymulowały młodych architektów. Jego (nieukończony) projekt dla Algieru, „Projekt Obus”, zakładał wzniesienie budynku o długości ponad dziesięciu kilometrów, którego dach stanowiłby autostradę. W ten sposób tysiące ludzi mogłoby spoglądać na Morze Śródziemne wzdłuż wybrzeża, od Bologhine do El-Harrach. W 1933 roku odkrył organiczną architekturę ufortyfikowanych wiosek Ibadi w dolinie M’Zab na algierskiej Saharze. Le Corbusier został nią naznaczony do końca życia, określając ją jako „cud przenikliwości, uczonego i korzystnego ładu, genialną anatomię”. Wpływ M'Zab odnajdziemy w jego dziele – kaplicy w Ronchamp (1955), inspirowanej meczetem Sidi Brahim w El Atteuf. Po wojnie rozwijał swoje „jednostki mieszkaniowe” i stworzył Cité Radieuse w Marsylii. Do swojego zespołu włączył Charlotte Perriand i Pierre’a Jeannereta. Jako wielki teoretyk kontynuował publikacje, wydając „Modulor” (1950), prezentację nowoczesnej architektury. W roku następnym Le Corbusier udał się do Indii, aby zaprojektować liczne obiekty w Chandigarh (Kapitol, Pałac Sprawiedliwości, Sekretariat oraz Pałac Zgromadzeń).

Twórczość i myśli Le Corbusiera wywarły szczególny wpływ na powojenne pokolenia architektów, głęboko kształtując współczesną architekturę. Dorobek architektoniczny Le Corbusiera, obejmujący 17 obiektów (w tym 10 we Francji, pozostałe rozproszone na trzech kontynentach), został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO 17 lipca 2016 roku. Na początku maja 2019 roku utworzono europejski szlak kulturowy zatytułowany „Kierunki Le Corbusiera: spacery architektoniczne”.

Najważniejsze dzieła (Charles-Édouard Jeanneret-Gris)

Cała filmografia (Charles-Édouard Jeanneret-Gris)